Maand: oktober 2019

Dag 20

Dag 20

Schrok me kapot!

Er pakten zich wat donkere wolken samen in de loop van gisterenmiddag. Hoewel ik me niet echt zorgen hoef te maken om Stef, doe ik dat wel een beetje. Ik hoop voor hem op een goede nacht, maar vooral dat het droog blijft. Gelukkig stuurt hij me een appje wat later met foto dat hij een prima plek heeft gevonden. Inderdaad, daar had ik ook best buiten kunnen slapen, ware het niet dat hij snurkt en het dan toch wel wat lastiger slapen is. Zelfs met oordopjes. Ik snap niet hoe jullie dat soms doen met je partner dames (of heren natuurlijk). Ik snurk zelf niet of nauwelijks, heb ik van horen zeggen 😉.
Ik ontmoette nog twee Italiaanse pelgrims, van middelbare leeftijd gisteren in het Hostal maar heb ze nauwelijks gesproken. Ze lopen van Granada naar Mérida.


Het Hostal, dorp, eten, niks bijzonders helaas, dus vanmorgen, met het oog op een lange etappe, om 6:30 uur vertrokken. Een uur voor de zon opkomt. Eerst een aantal kilometer over de weg, dus dat ging prima. In het donker sla ik een klein paadje in als ik in het licht van m’n zaklamp twee ogen zie. Er staat een hond wat verderop, geen kwaad in zin zo te zien. Maar dan springt er van achter wat tegen mijn blote kuiten en ik schrik me kapot! Het blijkt de puppy te zijn van de hond die ik net zag, het beest is vol enthousiasme aan het kwispelen. De etappe is begonnen 😅.

Het wordt telkens lichter en de uitzichten beter, ik ben al een stukje op weg als ik het gevoel heb dat er iets achter me loopt. Het zal toch niet die hond zijn? Maar nee er loopt een vosje achter me! Als ik stop stopt hij of zij ook en als ik dan weer doorloop loopt hij of zij gewoon achter me aan. Ik maak wat foto’s maar tegen de zon in, en als ik probeer het vosje te benaderen rent ze de struiken in.

Vosje

Het is inderdaad een mooie etappe, met veel dieren onderweg. Het is alleen zo’n enorme afstand vandaag. Gelukkig is er halverwege een bron om vers water bij te tappen, anders wordt het toch echt een probleem om bijna 40 km lang heuvel op heuvel af te lopen in de zon.

Als ik mijn bestemming van vandaag bereik, heb ik er 37 km opzitten. Niet die 40 km dus, maar ik vind het wel genoeg voor vandaag zeker met al het klimmen en dalen! Het was zeker een zware etappe, maar vergeleken de allereerste dagen van dit avontuur viel het mee. Of misschien begint het echt te wennen. Dingetje vandaag was wel dat ik alles mee moest sjouwen, geen dorpjes onderweg om iets te eten. Een paar bananen en wat ander fruit, wat broodjes, beleg en extra water voor de eerste kilometers. Het is al snel 2 kg extra bij elkaar. En dat voel je!


We kregen heel de dag Stef niet te pakken, al had ik gezien dat hij vanmorgen nog online was op WhatsApp. Carlos, ik en hij hebben samen een WhatsApp groepje aangemaakt namelijk. Dus nu zo aan het eind van de middag begon ik me toch een beetje zorgen te maken, maar net op dat moment belt hij me op. Schijnbaar heeft hij geen internetverbinding. Hij zit ook in dit dorpje dus morgen doen we samen de volgende etappe, gezellig! Ik laat het hierbij want mijn lichaam kan wel wat rust gebruiken en een douche zo meteen.
Hasta luego!

Plaats:  Alcaracejos 
Slapen: Hostal El Parador
Gelopen: 37 km
Vanaf Almería: 441
Te gaan tot SdC: 942
Weer: 12 tot 22 graden, halfbewolkt
Gevoel: moe, voldaan

Dag 19

Dag 19

Kedeng Kedeng

Wat een fijne plek was dit Hostal Bar X gisteren! Duidelijk een familie gerund bedrijf met passie en liefde voor hetgeen ze doen. We wilden ‘vroeg’ eten, wat hier zo’n beetje inhoud voor 21:00 uur, en men deed speciaal de keuken wat eerder open.
Prima menu del dia voor €10,- incl drankjes. En, nog belangrijker, spontaan uitleg inclusief tekeningen, over de etappes van vandaag en morgen. Morgen is er eentje van 40 kilometer, dat is erg pittig, maar er zijn opties. We gaan eens overleggen zometeen.


Na een kopje koffie vertrekken Stef en ik om 7:15 uur. Een etappe van ongeveer 20 km. We lopen het dorp uit en langs de legerplaats. Veel militairen komen naar hun werk toe, als we ineens de hotel eigenaar ons tegemoet zien komen. We waren gisteren al een Nederlander tegen gekomen in het dorp, en ook de eigenaar van het hotel had in Nederland een aantal familieleden. Hij maakte een vroege ochtend wandeling, in een shirt van NAC! Dat vroeg om een foto natuurlijk. Hij wenst ons nogmaals een Buen Camino en we zetten er het tempo in wederom.

We lopen hele stukken langs de spoorlijn, door de natuur. Regelmatig komen we de doorgaande weg tegen maar gelukkig hoeven we er niet overheen te lopen. We volgen die weg, de N-432 eigenlijk al sinds Granada. Ik meen in de verte af en toe wel een olijfboom te zien maar het is duidelijk anders sinds gisteren, gelukkig!

Onderweg zien we de eerste Ibérico varkens, bekend van de Pata Negra, wat zwarte poot betekent. Deze varkens eten eikels, en produceren een dure maar ontzettend lekkere ham! Als we verder lopen komen we bij het dorpje El Vacar, schijnbaar heeft hier het gevogelte wat van rechts komt voorrang.

Vogels met voorrang

Stef was me ongeveer een minuut of 10 voor, dus ik zag hem weer in de bar in dat dorpje. Daar dronken we lekker een kopje koffie, en aten een broodje. Ondanks dat de mensen een beetje stug leken, een erg gave plek waar we ons pelgrim paspoort lieten stempelen. Zo stug waren ze uiteindelijk niet, ons een buen Camino wensend. Misschien is het moeilijk om een bepaalde, ietwat vriendelijke houding aan te nemen, naar buitenstaanders. Ik weet het niet, het komt wel vaker voor. We vervolgen samen onze weg en nemen een kleine detour om een oud ford te bekijken. De moeite waard, die ene kilometer omlopen.

Net na de middag komen we aan in Villaharta, mijn eindbestemming van vandaag. Stef besluit nog een stuk door te lopen en de nacht in de natuur door te brengen. Zo heeft hij morgen minder kilometers, maar ik vind mijn nachtrust erg belangrijk en besluit morgen vroeg op pad gegaan voor een lange maar mooie etappe door de natuur. We zullen elkaar morgen wel weer treffen in het volgende dorpje, als hij tenminste de wilde zwijnen van zich af weet te houden vannacht 🙈. Ik heb inmiddels inkopen gedaan voor morgen, broodjes, fruit en water. Mochten die 40 km echt een aanslag zijn, kan ik altijd besluiten om nog een nacht te blijven in het volgende dorpje Alcaracejos.

Villaharta

Het Hostal waar ik verblijf is basic maar wel met een keuken en enorm dakterras met uitzicht over de vallei. Nu lekker relaxen met het oog op morgen. Wish me luck!

Plaats: Villaharta 
Slapen: Hostal Mirasierra
Gelopen: 21,4 km
Vanaf Almería: 405 km
Te gaan tot SdC: 978 km
Weer: 18C en lekker, lichte bewolking
Gevoel: relaxed
Dag 18

Dag 18

Gisteren was het rustdag en wasdag. Slenteren door Cordoba, bezoek aan de Mezquita. Kathedraal en ooit moskee, speciaal, mooi en fascinerend om te zien. Het binnen rondlopen was overweldigend maar ook bijna adembenemend. Het drukte op me op een of andere manier en ik was blij dat ik weer buiten stond eerlijk gezegd.


In de avond zijn Stef, Carlos, ik en Henning nog wat gaan eten. Het afscheid van de Duitser, maar misschien ook wel van Carlos. Hij loopt vandaag twee etappes, en neemt daarna de variant over Trujillo die mooier schijnt te zijn dan de Camino via Merida, maar ook veel korter. Voor Henning zit zijn vakantie erop dus, ongetwijfeld is hij jaloers op ons. We hebben wel gelachen om zijn keuzes met eten: eerder bestelde hij een patates con aioli. De grote versie. Weet je het zeker vroeg de ober? Ja hoor, zei hij. Toen kreeg hij dus een enorme portie aardappel salade waar minimaal een pot mayonaise in was verwerkt. Gisteren besteld hij patates bravas, maar leest dan niet dat er een extreem pittige saus overheen zit. Het zweet gutste van zijn hoofd en bij ons de tranen over het gezicht. Mooie gast die Henning.



Loopdag 18 dus vandaag, en 3 weken onderweg. Stef en ik ontbijten bij ons hotel om 08:30 uur en zijn een half uur later ‘en route’. Het duurt even om Cordoba uit te komen maar vervelend is het niet, geen industrie en net buiten de stad zijn we meteen in de natuur. Wel veel vervuiling wederom en dat stuit me echt tegen de borst. Alles wordt maar uit de auto langs de weg gegooid alsof het niets is. Bah! Het weer is warm, niet te warm, maar de luchtvochtigheid is enorm. Plakken en zweten dus, in m’n net gewassen kleding. Stef heeft een hogere versnelling dan ik heb, maar meestal haal ik hem wel weer in tijdens zijn lunchbreak. Zo ook vandaag. De laatste kilometers is het flink klimmen maar ook erg mooi. Terug de natuur in en bijna geen olijfbomen, winning!

We lopen naar Cerro Muriano, de spoorlijn verraadt een rijk verleden. Ooit werd hier koper gedolven schijnbaar. Nu is het vooral een dorpje naast een grote militaire basis. Morgen zullen we daar wel langslopen, en de verlaten spoorlijn ook. Schijnt weer een mooie etappe te zijn in ieder geval.


Er zou een Albergue zijn van twee Nederlandse mensen. Een privé Albergue dus, met flink wat buitenruimte, veel kamers en een zwembad. Maar hoe vaak ik ook bel, er wordt maar niet opgenomen. Als we rond twee uur in het dorpje zijn lunchen we ergens en vragen waar die Albergue is. We krijgen te horen dat die mensen hun biezen gepakt hebben en gaan op zoek naar iets anders. Dat is gelukkig maar een paar 100 m verderop, en een prima plek. Het is boven een bar, dus ik zit nu heerlijk in de zon op het terras mijn blog te schrijven met een Fanta Limón. Nauwelijks last van de voeten ben ik blij gekozen te hebben voor de wat kortere etappe van vandaag, en de rust dag van gisteren. Het dorp is overigens prima voor pelgrims, overal staan informatieborden en ook het Hostal is er op ingericht. Stef heeft zelfs een echte pelgrim kamer met allerlei posters van deze Camino Mozárabe. Mijn kamer niet, maar deze is wel groter 😋.

Etappe 18 dan maar, toch al best een eindje gelopen vanaf Almería! Nog 999 km te gaan!

Plaats: Cerro Muriano
Slapen: Hostal X - Robert Capa room
Gelopen: 19,7 maar officieel 17,6
Vanaf Almería: 384,44 officieel
Te gaan tot SdC: 999,37 (!)
Weer: klef warm
Gevoel: uitgerust
Dag 17

Dag 17

Córdoba!

De derde grote stad na Almería en Granada, en wat voor één, wauw! Terwijl de kilometer paaltjes naast de weg aftelden van 7 kilometer naar 0, en we er nog minimaal 1 moesten, was de stad zichtbaar. Het was warm, heiig en niet het mooiste, maar toen we de Romeinse brug over de rivier overstaken was het schitterend en gezellig druk. We zijn weer in een stad van allure!

Romeinse brug over de Guadalquivir rivier

De klok werd verzet vannacht, en of dat fijn is zeg, een uur eerder licht! Dus na de koffie van vanmorgen, om 7:15 uur op pad.
We vertrokken met zijn vieren, in de opkomende zon. Dat is bijna iedere ochtend zo geweest, met prachtig weer, maar vanochtend was de ochtendstond erg mooi! Echt een cadeautje. Misschien lag het aan de klim uit het dorp dat het uitzicht zo geweldig was. Vergezichten en veel veel kwetterende vogels maakten deze ochtend tot een topper.

😍

We vertrokken dan wel met zijn vieren, maar al snel heeft iedereen zijn eigen tempo. En ook zijn eigen manier van pauzeren, al dan niet met een tweede ontbijt of lunch. Ik loop dan ook een aardig stuk alleen. De olijfbomen zijn ingeruild voor akkers zonder ook maar iets.
Het doet een beetje woestijnachtig aan, gelukkig is het de eerste uren helemaal niet zo warm en prachtig wandelweer. Het venijn zit hem weer in de staart, de laatste loodjes zoals gewoonlijk.
Het zou hier normaal volstaan met zonnebloemen, heb ik ergens gelezen. Dat moet er echt waanzinnig uit zien zeg! Ik moet denken aan een album wat ik vroeger draaide van Hossam Ramzy, dat past prima bij deze omgeving. Ik draai hem op Spotify, het album Flamenco Arabe. Genieten.


Iedereen zit voor me, of beter gezegd loopt voor me. Ik zie Stef in de verte, maar wat ik ook probeer, ondanks mijn versnelling haal ik hem maar niet in. Stef is een leraar zen-boeddhisme, hoewel het woord leraar niet helemaal is wat ik zoek. Ik kom dus niet dichterbij en ik denk, tja, hij zweeft misschien iets meer over de weg en moet hardop lachen om deze ietwat dubbel zinnige gedachte.
Hiermee bedoel ik overigens niks negatiefs, want ik hou zelf ook wel van een beetje zweverig zijn 😂. Met dank aan een korte stop van hem, en mijn nog steeds hoog liggende tempo kunnen we toch samen Cordoba inlopen. Hij heeft niks geboekt en besluit mee te lopen naar mijn hotel. Gelukkig hebben ze ook voor hem een kamer en hij wil ook twee nachten of misschien drie blijven. Henning, de Duitser heb ik niet meer gezien en Carlos slaapt in een hostel, maar ik weet eigenlijk niet waar precies. We zullen straks wel even appen met elkaar.


Stef en ik hebben samen nog even de mooie oude binnenstad bewonderd, en iets gedronken ergens. Alleen werkt mijn lichaam op dit moment echt niet mee. Dus ik ga terug naar het hotel om mijn blog te schrijven en heerlijk eventjes met de benen omhoog op bed te liggen.

Dan de etappe nog: de eerste helft was mooi, nou ja in ieder geval anders dan de olijfboomgaarden, maar de tweede helft was wat saai. Het uitzicht op een hele grote stad, zonder iets echt te kunnen onderscheiden is niet het fraaiste. Zeker niet als je weet dat je dan nog minimaal twee uur moet lopen. Morgen rust en kijkdag!

Plaats: Córdoba 
Slapen: Hostal Dreamers & Co
Gelopen: 27,1 km
Vanaf Almería: 366,4 km
Te gaan tot SdC: 1017,4 km
Weer: onbewolkt, 8C ochtend tot 27C
Gevoel: moe en nog niet voldaan hoor 😉🥾🥾🥾
Dag 16

Dag 16

Etappe 16 alweer, soms lijkt het voorbij te vliegen, maar kijk ik terug dan lijkt het alsof ik er al een maand of langer op heb zitten. Het is voor mij wel duidelijk dat de etappes tussen Granada en Cordoba van mindere betekenis zijn qua natuur dan het eerste stuk. Dit houdt niet in dat het niet interessant is op dit moment. Sterker nog, ik verdrink haast in een zee van gedachtes. Dat vind ik helemaal niet erg, maar mijn manier van mediteren en met mezelf bezig zijn is vooral in de natuur. Geeft mij de meeste rust. Het is overigens bijzonder om te zien hoe iedereen met elkaar omgaat, er is veel wederzijds respect. Op dit moment zijn de Spanjaarden beneden in de bar, echt het meest luidruchtige volk ter wereld, die dat respect heel even niet verdienen 😂. Wat een kabaal, en het is niet eens spitsuur. Ook niet eens druk. Ik denk dat het aantal gasten beneden een uur of 2 geleden nog 50 was, maar net waren er nog een stuk of vijf. Ik denk dat vijf Spanjaarden in een bar het equivalent is van 100 Nederlanders in een kroeg. Qua herrie.

Carlos zat vanmorgen nog te ontbijten, en ik, Stef en Henning vertrokken rond acht uur. Eerst een kopje koffie bij de lokale bar, en dan de etappe naar Santa Cruz. Een zeer fraaie ochtend wederom. In het, boven op een berg gebouwde dorpje Espejo, zijn de uitzichten geweldig maar de Gele Pijlen schaars. We worden de verkeerde kant opgestuurd door iemand, tenminste dat denk ik, dus ik besluit om terug te lopen naar het kleine centrum voor een kop koffie. Daar kom ik Carlos weer tegen en samen vinden we de weg uit het dorp. Kilometers lang lopen we over een weg die het meest doet denken aan de rivierbedding uit eerdere etappes. Het is snikheet, op deze keienweg, en we besluiten een stuk af te steken, wat de oude route was. Uiteraard niet zonder slag of stoot, want ik denk dat we hierbij minimaal een kilometer omlopen. En net zoals iedere gram telt in de rugzak, telt iedere kilometer lopen. Ik hoop dat de Nederbelg en de Duitser de goede route hebben gevonden.


Ik heb al verraden dat mijn hotelkamer boven een bar is. Ik werd wel er blij toen we aan kwamen lopen, lekker makkelijk, aan een doorgaande weg met twee hotel-restaurants aan weerszijden. De mannen hebben voor € 20 per persoon ieder een eigen (en prima!) kamer met badkamer. De Canadese dames, zitten aan de overkant in een hotel. Het is vooral relaxed na deze hete dag door de olijf boomgaarden om een eigen plekje te hebben. Een blog te schrijven, een dutje te doen, een stukje te lezen, en beneden lekker wat eten en een drankje doen. Very convenient!

Mede doordat ik regelmatig afdwaal, wilde ik deze blog wat korter houden dan deze is. Het is zoals het is. Maar nu is het toch echt tijd om voor vandaag af te sluiten. Morgen naar Cordoba, 20 km lopen en dan even échte (lichamelijke) rust. Ik denk er zelfs aan er nog een dag achteraan te plakken en woensdag weer verder te gaan. Ik zie wel. Het zou zomaar een gezellige zaterdagavond kunnen worden hier, met z’n zevenen. Morgen lekker een uurtje later vertrekken lijkt me een prima optie. Hasta Cordoba!


Hold your horses!
Ik was gisteren klaar voor een ‘ Night on the Town‘ althans dat dachten de Canadese dames. In het geval dat ik niemand tegen zou komen om mee te dansen, of te sjansen, gingen we samen maar vast op de foto. Die stuurt Maureen net door. Wil ik jullie zeker niet onthouden! Die siësta wordt telkens korter 😂.

Plaats: Santa Cruz
Slapen: Hostal La Galla Casa Jose
Gelopen: 22,1 km (officieel)
Vanaf Almería: 342,3 km (idem)
Te gaan tot SdC: 1041,5 km (ook)
Weer: 25C of meer
Gevoel: divers 😊

Dag 15

Dag 15

Baena, nou, bijna niet. Een stadje zonder identiteit, wil er bij horen maar het lukt maar niet. Te veel mensen uit de locale industrie, te verspreid en gewoon niet mooi. Dan de etappe, moet ik nog over olijfboomgaarden beginnen? Een dag zonder olijfboom, is een dag niet gelopen lijkt het.
Veel over (niet drukke) verharde weg vandaag. M’n lichaam heeft het zwaar, althans, mijn bovenbenen. Ik loop vandaag een aardig eind met Stef op, gezellig én in moederstaal praten. Hij is 55 en heeft een jaar sabbatical, weet nog niet wat hij gaat doen met deze Camino. Zijn vrouw wil best dat hij naar huis komt, hij misschien ook, maar ach hij ziet wel. De Camino gaat niet om de eindbestemming maar om de Camino, de weg, zelf. Tuurlijk gaat het om het onderweg zijn. Voor mezelf geldt dat ik graag van de middellandse zee naar de atlantische oceaan wil lopen. Santiago is niet mijn eindbestemming, maar wel een belangrijke stop.

De ochtendstond

De 20 km lange etappe is niet zwaar maar mijn benen zijn dat wel. Na een lunchstop onder een olijfboom tref ik Carlos, hij wil zaterdag in Córdoba zijn maar ik ga de etappes toch zo verdelen dat ik geen 30+ kilometers doe. Stef en Henning, de Canadese dames en Stig blijven volgens mij morgen ook in Santa Cruz, op slechts 20 km van hier.

Castro del Rio blijkt wél een mooi dorpje, wat heet, mooie steegjes, huizen en mensen. We slapen alle vier, de mannen dus, in de locale albergue. Hiervoor moeten we naar het politiebureau om de sleutel te halen, geniaal! Oom agent plaatst een mooie politie stempel in ons pelgrim paspoort en geeft ons de sleutel. Kosten: nul. Het is een gift van de gemeenschap, de albergue is gratis! We slapen in een oud gebouw in het oude centrum, er is niet veel maar er is een bed. Dat is genoeg voor vandaag. Ik ga relaxen en vooral de spieren ontspannen nu. Fantastisch weer, zonnig en niet te heet. Morgen weer een nieuw avontuur naar Santa Cruz. Gegroet uit Castro del Rio en tot morgen.

Oh ja, de etappe!

Plaats: Castro del Rio
Slapen: Albergue
Lopen: 20km
Vanaf Almería: 320
Tot Santiago: Een hoop
Weer: heerlijk, zo’n 20C
Gevoel: been pijn, hoofd goed
Dag 14

Dag 14

Met z’n vieren vertrokken we vanmorgen om 8:00 uur, de lange etappe naar Baena met niets aan dorpjes tussendoor. Stef, Carlos, Henning en ik. De drie Canadese dames zouden samen met de Deen Stig een half uur later vertrekken. Gisteren al proviand ingeslagen in de supermarkt, en het weer zou beter zijn dus helemaal zin in! Ik loop vrij lang met Carlos op, maar op een gegeven moment heb ik ook zin om even een stuk alleen te lopen.

Het zijn weer oneindig veel olijf boomgaarden. Echt ongelofelijk, volgens mij loop ik al bijna 80 km door deze velden met bomen. Het is vandaag best wel relaxed lopen verder, weinig langs de verharde weg. Toch is het omdat een dorpje onderweg ontbreekt, best een pittige etappe. Ik loop vooral door, neem eigenlijk nergens mijn rust. Ik eet mijn fruit en broodje onderweg op, tijdens het lopen.

Na een goede drie uur, en 16 km gelopen te hebben, is er een boerderij die de eentonigheid doorbreekt. Ezels, een paard, een aantal kippen en een haan staan gemoedelijk naast een stal. Iets verderop staan een hoop ganzen, en een aantal kalkoenen maken een hoop herrie. Een prachtig tafereel na al die olijfbomen!


Ik en de dames

Gisterenmiddag was een relaxte middag, ik heb met de mannen ergens thee gedronken met een gebakje om vervolgens ‘s avonds met de drie Canadese dames te gaan uit eten. Verschil moet er zijn! We liepen ergens een café restaurant binnen en hadden een beetje onze twijfels, maar dat kwam meer dan goed. Het was weer gezellig! Die statige oude dame kwam nog even ter sprake, van de avond ervoor. En een van de Canadese dames zegt; ze zei nog iets tegen jou, ik zal eens opzoeken wat dat betekent. ‘Aprovechar’ – take advantage zegt ze, ofwel: doe er je voordeel mee. Dus ik neem aan dat ze mij als enige man tussen drie vrouwen wilde vertellen dat ik van de situatie moest profiteren, hahaha. Ze zijn alle drie ontzettend lief hoor, en gezellig, maar vrouwen van rond de 60, dacht het niet 😊.


Tegen twee uur loop ik het stadje Baena in waar ik vanavond verblijf, wederom in een privé accommodatie en in dit geval een pension. 300 kilometer gelopen sinds Almería vandaag! Zo op het eerste gezicht lijkt het me een klein industriestadje. Het ziet er niet bijzonder fraai uit. Net voor het stadje was er nog wel wat mooie graffiti.

Ik heb min of meer samen met Carlos besloten om de laatste drie etappes in twee etappes te verdelen. Dat houdt in, morgen een kilometer of 27. En daarna door naar Cordoba wat rond de 35 km zal liggen. Hij heeft daar onder andere afgesproken met vrienden.
Voor mij houdt dat in dat ik een extra rust dag in kan lassen. Dus drie dagen Cordoba in plaats van twee. Na twee weken iedere dag lopen lijkt me dat wel een welkome afwisseling!


Rest mij nog de etappe van vandaag, en een middag dutje. Hasta mañana 😘

Plaats: Baena
Slapen: Pension Los Clavales
Gelopen: 25,9 km
Vanaf Almería; 300(!) km
Te gaan tot SdC; 1083
Weer: 15 graden en licht bewolk
Gevoel: Tijd voor rustdagen, moe lichaam.
Dag 13

Dag 13

Alcalá la Real

Het was een beetje een vreemde dag vandaag, ik versliep mij en voelde mij helemaal niet lekker vanochtend. Had met Carlos afgesproken om 8:00 uur, maar dat werd een paar minuten later. Zelfs geen zin in koffie, dat is voor mijn doen best apart! Ik haal nog even snel een broodje voor onderweg en dan zijn we op pad, een dag die in het teken zal staan van regen, maar vooralsnog lijkt het mee te vallen.


Even terug naar gisteravond. Ik vond een leuke bar, althans volgens de Google reviews, en zat daar relaxed met een glaasje bier toen de drie Canadese dames binnen liepen. We dronken samen wat en besloten in het naastgelegen restaurant een hapje te eten. Gezellige, maar ook wat diepere gesprekken, onder andere over Alzheimer. Één van de dames heeft hier in haar familie ook mee te maken en mijn vader overleed er aan. Heel je leven bouw je aan je herinneringen, waar je het liefste met veel voldoening en plezier aan terug denkt. En dan wordt in korte tijd, alles wat je had aan herinneringen van je afgenomen. Een verschrikkelijke ziekte. Het heeft mij aardig wat tijd gekost, om de fijne dingen van en met mijn vader te herinneren. De eerste maanden na zijn overlijden, zag ik hem vooral in die isoleercel waar ze hem hadden gestopt. Puur en alleen omdat ze hem niet de baas konden. Uitzicht op het politiebureau, zodat mijn vader dacht dat hij opgesloten was, hij wist alleen niet wat hij gedaan had. Het doet echt pijn om hier aan terug te denken, nu weer.


Maar goed, we gaan terug naar mijn Santiago avontuur. Ik loop met Carlos het dorp uit, en we hebben weer heel wat te bepraten. Uitermate gezellig is het weer! We komen ergens de NederBelg Stef tegen, en na een kort gesprekje en het feit dat Stef liever alleen loopt vervolgen Carlos en ik onze weg. De Duitser Henning sluit even later bij ons aan, en we drinken een kop koffie ergens onderweg. We lopen gedrieën verder naar onze eindbestemming als het een beetje begint te druppelen, chirimiri, zegt Carlos. Chirimiri? Ja, chirimiri is het woord voor regenval, maar dan zo weinig dat je er tussendoor kan lopen. Mooi woord!

Het is net na de middag dat we onze eindbestemming bereiken. Zo vroeg ben ik nog nergens op een eindbestemming geweest. Iets meer dan 20 km vandaag met een korte pauze. Ik drink een kop koffie met de Duitser, en ga daarna op zoek naar mijn hotel. Daar ontmoet ik ook de drie Canadese dames weer, gezelligheid!


Gisteravond, naast ons aan een tafeltje, zaten drie mensen die ik bestempelde als mobiele brigade. Dit vanwege de mobiele telefoons, continu! Ik denk dat de gezamenlijke leeftijd 270 jaar was. Prachtige mensen dit, die nog even een praatje met ons maakten, vooral de dame die met de rug naar ons toe zat, een echte statige Spaanse dame, iemand met aanzien!

Mooi oud worden ❤️

1114 km nog naar Santiago de Compostela dus. Vanmorgen moest ik daar even niet aan denken, maar nu heb ik er weer enorm zin in! Vandaag vinkten we de 13e etappe af, dus nog ongeveer 40 te gaan zonder rustdagen. Diverse avonturen, diverse natuur, diverse mensen, veel diversiteit dus. De foto’s van vandaag zijn niet zo bijzonder, maar ik heb lekker gelopen, we hebben een hoop gelachen en ik ben blij als ik morgen weer onderweg ben. Nu eerst maar eens een middag dutje 😘.

Plaats: Alcaudete
Slapen: Hotel Hidalgo
Gelopen: 22,2 km
Vanaf Almería: 275 km
Te gaan tot SdC: 1114 km
Weer: bewolkt met chirimiri 😂☂️ en 15 graden
Gevoel: Snotterig, maar energiek
https://www.komoot.com/tour/100603187?ref=itd
Dag 12

Dag 12

Móclin om 19:30 uur

Nieuwe pelgrims dus! Als ik mijn spullen weg heb gezet en even later buiten kom is alleen Stig er nog, de Deen uit het boekje. Hij loopt van Almería naar Cordoba en heeft besloten het daarbij te laten. Ik besluit een rondje door het dorp te doen, prachtig! Kijk zelf maar:


Rond 17:30 uur loop ik naar het centrale pleintje in het dorp om te kijken of de bar open is en wat ik daar eventueel later kan eten. Ook de rest van het groepje uit de albergue komt van diverse kanten aanlopen. Allen dezelfde gedachte, is de bar open. Dicht, alles is op maandag dicht. Gelukkig is de mini buurtsuper open, toch nog iets te eten straks. Iedereen haalt wat te eten en drinken en terug bij de albergue zitten we gezamenlijk met een drankje buiten, gezellig! Het is als volgt: Stig, Denemarken, loopt van Almería naar Cordoba. De Duitser, Henning geloof ik, loopt van Granada naar Cordoba. Stef, een Nederbelg (geboren nabij Lommel, 30 jaar in Nederland) loopt vanaf Granada naar misschien Santiago, maar ziet wel. En dan zijn er drie Canadese dames, die via een reisorganisatie dit doen, met bagage vervoer, van Granada naar Cordoba. Voor hen is het dan ook niet per definitie een Camino. Allen 50ers en 60ers schat ik. Ik ben denk ik de jongste. Vanaf vandaag is Carlos dat weer, want die blijft nog een dagje extra in Alcalá la Real, mijn overnachtingsplek vanavond.


De route gaat uit het dorp steil omlaag, ik heb nog twee anderen van de groep gezien maar denk dat de rest in het dorp aan het ontbijten is. Het is zwaar bewolkt boven de Sierra Nevada, en de richting waar ik op kijk is ook al niet best. Toch is het mooi, zeker het eerste stuk is een mooie route. Daarna moet ik een stuk over een 100 km weg, dat is echt niet mijn hobby. Gelukkig gaat de weg snel weer naar links, en door een olijfboomgaard heen. Ik voel al snel een paar druppels, maar gelukkig blijft het daarbij, zelfs het zonnetje laat zich nog heel even zien!

Ik kom in het langgerekte en slaperige dorp Ermita. De bar waar ik gepland had te lunchen is dicht. Maar niet getreurd, ik heb nog een en ander bij me aan fruit en hartigs. Als ik in het dorpje op een bankje zit te lunchen, komt er een oude man vragen of ik de Camino aan het lopen ben. Met mijn klein beetje Spaans lukt het mij het uit te leggen, en hij wenste mij een Buen Camino. Gaaf vind ik dat. Ik doe mijn rugzak weer op en loop verder, drie wijzers zeggen mij dat ik naar links moet, alleen 100 m verder op zie ik geen enkele pijl meer op een splitsing. Er staat iemand in een tuin te werken die me de goede richting op wijst, aardig! Ik ben eigenlijk niet gewend in de Spaanse dorpjes dat men zo vriendelijk is. Men is meer terughoudend over het algemeen. Ik vind mijn weg en loop het dorp uit, daar zit ook nog een oude baas die me een goede reis toegewenst. Geweldig dit. Groots, die kleine dingen die onderweg gebeuren. En het lijkt niet op te houden vandaag. Twee oude dames komen me tegemoet en vragen me uit welk land ik kom, in dit korte gesprekje wijzen ze en zeggen ze; otro Peregrino. En inderdaad, in de verte komt iemand aan, ik denk dat het Stig is. Ik heb er een aardig tempo in zitten dus ik loop door, ik wil om 14:00 uur uiterlijk in mijn guesthouse zijn. Anders moet ik tot 16:00 uur wachten.

Het laatste stuk heb ik daarom het tempo hoog liggen, in Alcalá la Real kom ik Stef tegen. Hij heeft niets geboekt en gokt het erop dat er bij mij in het Guesthouse ook een kamer voor hem is. Hij heeft geluk! Nu schrijf ik hier deze dag etappe, morgen wordt het wat slechter weer. Maar de vooruitzichten zijn best goed verder, richting Cordoba. Ik laat het hierbij voor vandaag, had al een en ander geschreven maar niet opgeslagen. Dus nu mocht ik het overnieuw doen, waar ik niet echt heel veel zin meer in had natuurlijk. Maar hey, ik overleef het wel 😉.

Plaats: Alcalá la Real
Slapen: Guesthouse Mirador Tierra de la Frontera
Gelopen: 24,2 km
Vanaf Almería: 252,26
Te gaan tot Santiago: 1131,55
Weer: zwaarbewolkt to halfbewolkt, 16 graden
Gevoel: bewolkt 😉 (vanwege verlies eerdere tekst)
Dag 11

Dag 11

Eindeloos olijfbomen

Het is 9 uur als ik de deur achter me dicht trek en door de smalle steegjes naar de bar van Wygard en Julie loop. Een kop koffie, afscheid en door naar het busstation voor de bus naar Pinos Puente. Wat lekker, dat ik gisteren de helft van de etappe al gedaan heb! Gisteravond gezellig met z’n drieën gegeten bij een authentiek Mexicaans restaurant met een geweldige inrichting. Ik was bijzonder welkom in Granada en ben mijn gastheer en -vrouw enorm dankbaar, het was een prima weekend en ik vind het haast jammer dat ik al weer door ‘moet’.

Om 10:15 uur stap ik de bus uit (hè, nu zit dat liedje van Abel wéér in mijn hoofd, maar hij stapte in). Ik loop door het dorp en aan de andere kant er weer uit. Wilde ontbijten maar helaas is de bar die ik voor ogen had nog gesloten. Dan maar verder op een muesli reep. Kilometers loop ik langs een 80 km weg, dit zijn de niet leuke stukken. Ik zie aan de andere kant van een rivier naast de weg een pad, ik weet dat ik een rivier door moet steken vandaag, via een bericht van Carlos gister en zodra ik een goede mogelijkheid zie grijp ik deze aan. En ineens zie ik ook weer een vage Gele Pijl. Wellicht liep de route eerst zo? Ik had gelezen en dacht dat ik heel lang naast de weg zou lopen, dit is beter!

Door olijfboomgaarden loop ik, genietend weer in de natuur te zijn naar het dorpje Olivares. Je raadt nooit wat deze naam betekend, of wel? Bij bar Las Vegas, hoe verzint men het, een mini barretje met een gigantisch terras, neem ik een lange pauze. Cortado, broodje kaas, glaasje fris, niet te warm en in een lekker zonnetje geniet ik. Alleen die enorme klim naar Móclin nog denk ik, en dan is etappe 11 ook een feit.

Ik loop het dorpje uit waarbij ik alleen nog wat slaperige honden tegenkom en volg de Gele Pijlen, waarvan ik vind dat ik ze met een hoofdletter moet gaan schrijven. De Gele Pijl is de Rode Draad op De Weg. De klim is inderdaad een pittige, maar het is erg mooi en bovendien zijn dit de sportieve elementen waar ik enorm van geniet. Een beetje bikkelen hoort erbij. Hoe hoger hoe mooier de uitzichten worden en als dan ook nog ineens het kasteel van Móclin zichtbaar wordt om een volgende bocht is het bijna jammer dat ik m’n laatste kilometer van etappe 11 loop. Maar er is nog energie, en ik wil straks nog wel een en ander zien. Heb begrepen dat je aan de andere kant van dit dorp-op-bergtop de bestemming van morgen, Alcalá la Real ziet liggen. Ook met een kasteel en op een berg.



Kasteel Móclin

Ik zoek de privé albergue of Casa Rural waar ik een privé kamer heb vanavond. En ik ben niet alleen! Pelgrims, als ik het goed begreep begonnen in Granada, en twee in Almería. Een Canadese onderweg naar Cordoba. En twee Nederlanders. Ik moet nog even allemaal uitzoeken hoe het zit. Ben benieuwd , in ieder geval zit ik op een pracht plek en komt deze etappe 11 in de top der mooie dagen.

Morgen de etappe naar Alcalá la Real, 25 kilometer, waar ik een privé accommodatie heb bij een bierbrouwers familie, zoiets meen ik ergens gelezen te hebben. Nu al dorst 😄. Etappe info hieronder, ik ga douchen.

Plaats: Móclin
Slapen: Albergue La Fundación
Gelopen: 16,1 km
Vanaf Almería: 230,51 km (officieel)
Te gaan tot SdC: 1153,30 km (officieel)
Weer: half bewolkt, frisse ochtend, middag 20C
Gevoel: terug naar de natuur 👌🏼
https://www.komoot.com/tour/100352516?ref=itd