Maand: november 2019

Dag Camino

Dag Camino

Aquaduct de Los Milagros

Ben ik nu heel verstandig, of maak ik de foute keuze? Ik zal het niet gaan weten denk ik. Ik liep gisteren een aardig stuk door Mérida om eens te kijken of ik weer pijnloos kon lopen. Het ging redelijk, maar ook weer niet echt dat je spreekt over een leien dakje. Ik merkte dat ik zeer geforceerd liep. De spieren doen niet wat ik wil, wat weer uitwerking heeft op de rest van mijn lichaam. Ik liep zo’n 7 km, en was daarna helemaal af. Als ik dan denk aan etappes van 20 km, snap ik dat dat niet gaat werken. Te lang, te veel, te pijnlijk. Ik heb aardig wat gelezen inmiddels over scheenbeen blessures. Ook bijvoorbeeld dat als ik het teveel push, ik er langdurig en/of vaak last van kan gaan ondervinden. Iets wat ik in mijn werk absoluut niet kan hebben!


En nu baal ik dus. Lijkt me logisch. Helaas kun je niet alles in de hand hebben, zo ook deze tocht en avontuur niet. Het was bijzonder gaaf om dit te doen, ook het bloggen was een leuke sidekick.
Ik deed dat met veel plezier en was trots dat ik zo’n 100 unieke lezers per dag had. Sommige dagen zelfs bijna 200! Dat kwam natuurlijk mede door de clickbait ‘ik zit op het politiebureau’ , meer schreef ik niet in de kop op Facebook en blijkbaar heb je dan meteen een hoop ramptoerisme 😂. Mooi is dat wel!


Ik heb afgezien en genoten, nieuwe mensen ontmoet en leuke dorpen verkend. Het was vaak erg mooi, soms wat minder. Deze blessure kon ik denk ik niet voorkomen, er waren tot de laatste etappe naar Mérida geen tekens dat er iets aan de hand was. Gewone alledaagse pijntjes wel, logisch als je gemiddeld 25 km per dag loopt met 10 kg extra gewicht.

Ze hebben me in brons vereeuwigd

Ik blijf nog een week of twee in Spanje, wil nog wat mooie steden bezoeken en hoop dat ik her en der nog een korte wandeling kan maken. De Camino del Rey bijvoorbeeld in de buurt van Málaga. Zeker ook nog een bezoekje aan Granada, en die mooie omgeving. Na Mérida, Cordoba en Almería gezien te hebben voor mij toch dé stad. Misschien Sevilla nog, maar ik zie het allemaal wel.
Bedankt allemaal voor het meelezen én meeleven, het is zoals het is. Nog twee weken lekker genieten nu, en dat baal gevoel wegwerken.
besos, hasta la próxima

11-11

11-11

Plaza Espanja

11 november, het is alweer een maand geleden dat ik door de rivierbedding Almería uitliep. Toen dacht ik nog dat ik rond deze tijd al verder (in de buurt van Salamanca) zou zijn. Maar helaas gooide mijn scheenbeen blessure roet in het eten. Vier dagen rust in Merida, maar het was niet genoeg. Nog twee dagen erbij, maar afgelopen zaterdag werd me al duidelijk dat ik ook dat niet ga redden. Ik wil zo graag onderweg, maar besef me terdege dat als ik nu ga lopen het straks definitief einde oefening is.
Ik zit dus nu in een ander appartement, helemaal prima. Een goede wifi verbinding waardoor ik kan werken voor mijn eigen bedrijf, en alle gemakken op loopafstand. De bedoeling was eigenlijk om morgen, dinsdag 12 november, weer te gaan wandelen.

Maar goed, ik heb anders besloten. In eerste instantie wilde ik er nog een nacht bij boeken maar zou dan in het weekend in Cáceres aankomen. Tevens lijkt het mij niet slim om lange etappes te gaan lopen nu, dus die deel ik veelal door tweeën. De prijzen van hotel kamers of appartementen liggen in Cáceres zeer hoog in het weekend. Daarom blijf ik nog twee nachten extra hier, werkend en uitrustend, en alle tips die ik gekregen heb nalevend. Donderdag begint het tweede deel van dit avontuur, 800 km te gaan, 600 km gedaan.
Ik ben nu vol goede moed dat me dit gaat lukken! In vier dagen loop ik ongeveer 80 km naar Cáceres waar ik dan ook twee nachten blijf. Dat lijkt mij een prima plek om te besluiten of ik door kan of niet. Als ik aanstaande donderdag mijn weg vervolg, en alles gaat volgens plan en pijnloos, dan zal ik ergens tussen 12 en 15 december in Santiago aankomen. Dan zie ik wel, mede afhankelijk van het weer in die periode, of ik de laatste kilometers naar de kust door loop. Iets wat het uiteindelijke plan was.

ik wil iedereen bedanken die me met commentaar op mijn blog, WhatsApp’s, berichtjes via andere kanalen geholpen hebben en ideeën hebben gegeven om van deze blessure af te komen.
Op naar donderdag en op naar een nieuw avontuur, en avontuurlijke blogs.

Ik heb er zin in!

Mérida

Mérida

Het valt niet mee om tegen de wind in te behangen

Dat zei mijn oma van mijn vaders kant vroeger altijd. Prachtig mens. Maar goed, de strekking van deze uitspraak is natuurlijk niet heel erg goed. Want, schier onmogelijk, probeer het en je snapt het 😉. Een bekende vroeg hoe het gaat nu, er was een gebrek aan de dagelijkse blog begreep ik. Lief, leuk en dat maakt me ook wel een beetje trots. Er leven en lezen aardig wat mensen mee todos los días, gaaf is dat!


Vandaag de laatste dag in mijn appartement, maar helaas denk en weet ik dat er een verlenging in Mérida aan zit te komen. Niet ‘helaas’ omdat het geen mooie stad is, maar drie dagen rust, daar ga ik het niet mee redden. Gister en eergisteren zo’n 5 km gelopen en dat is verre van pijnloos. Ik wil heel graag weer op Weg. Maar als ik nu forceer is het klaar, lijkt me duidelijk. Ik heb mijn huiswerk al gedaan. Ik deel sowieso wat etappes door tweeën (iets wat makkelijk kan) om wat minder kilometers per dag te gaan maken. Zondag en maandag kan ik hier, in mijn appartement blijven, of iets anders zoeken. Maar het voelt al wel een beetje als thuis, lekker Vis á Vis Netflixen op de bank. Dolce Gusto met een boterham op bed. Beetje werken en af en toe de stad in. Leuker is weer op zoek te gaan naar de volgende Gele Pijl hoor. Maar ik ben ook weer niet zielig. Nou ja, een beetje dan.


Vanmiddag naar het Nationaal Museum voor Romeinse Kunst (moet dit met hoofdletters?) en daarna drink ik een kopje thee, of iets anders bij mijn nieuwe stamcafé Bar Joplin.
Gebaseerd op Janis Joplin, met een gemêleerd publiek, zullen we maar zeggen. Van een zwerversuiterlijk tot vrouwen in mantelpak. Maar heel gezellig, heerlijke wijn en werkelijk de lekkerste tapas ever! De aubergine met amandelroom is zo mega lekker, wat ik verder ook neem, die hoort er altijd bij!

Inmiddels is de knoop doorgehakt en heb ik voor 2 nachten een ander appartement geboekt. 100 vierkante meter voor € 30 per nacht, op IJsland ben ik al blij als ik ergens een één persoonskamer kan huren voor € 50 met gedeelde badkamer. De prijzen in Spanje liggen over het algemeen laag, alleen een goedkope leesbril was dan weer niet te vinden 😂. Hopelijk kan ik vol goede moed dinsdag weer onderweg! To be continued.

Dag 26

Dag 26

De ochtendstond

Het is net na de middag als ik dit schrijf, in een Hostal-restaurant in San Pedro de Mérida. Ik heb een enorm pijnlijk scheenbeen, ik weet dat mannen vaak overdrijven maar het is écht pijnlijk. Ik baal er van. Maar eerst even terug naar vanmorgen. Nog voor 07:00 uur trek ik de deur achter me dicht, de mist waait door de straten. Na koffie en een pan tostada met jam ga ik een half uur later onderweg. Een rustige verharde weg en een zandweg tekenen de eerste 4 kilometer. Mooi is de ochtend wederom!

Dan kom ik op een extreem drukke 80 km weg met amper een meter vluchtstrook. Horror! Echt drama dit. Ik ga dit niet doen, straks maakt er een chauffeur een foutje en dan ben ik dichter bij Jacobus dan Santiago is. Ik loop door omgeploegde akkers, achter de vangrail waar het scheef loopt. Moet door sloten en helaas soms ook oversteken tussen het razende en af en toe levensgevaarlijk inhalende verkeer. Ik scheld, te veel.


Blij ben ik als ik het eerste dorp bereikt heb, over een verharde weg naast de 80 km weg. Niet fijn, niet meer mooi, maar vooral eist dit zijn tol. De bar is dicht, ik pauzeer even en ga dan weer op naar de volgende 10 km. Die gaat vrijwel geheel op een verharde weg en nu naast de snelweg. Fuck, ik zie af vandaag.

Regelmatig oversteken. Variatie 😖

Ik ben dus in SP de M. Onvriendelijke mensen in dit Hostal dus ik blijf niet hier. Wel een lange pauze. Straks in Mérida (als ik dat haal) kan ik 4 dagen rusten, of langer als het echt een blessure is. Maar nu rusten en morgen nog een pijnlijke 15 km lijken me ook niet echt uitmaken (?).
Wordt vervolgd. Hopelijk in M, zonder de SP.


Mérida 17:30 uur.

Het uur rust deed me zeker goed, althans een half uur lang was de pijn minder. In het volgende dorpje hou ik maar weer een pauze, op een muurtje langs de weg. Een vrouw die afslaat met haar auto kijkt me aan en lacht. ze steekt haar duim op en dat geeft me motivatie voor de laatste 8 km. Ik zat daar even heerlijk in de zon met mijn schoenen uit, maar wil eigenlijk verder. Door door door. Het is net het echte leven. De laatste kilometers zijn over een onverharde weg. Dat is welkom na dik 25 km over asfalt, maar oh jee, wat wegen de loodjes zwaar vandaag.

Als je weer zo’n grote stad in loopt kom je eerst door de buitenwijken, logisch lijkt me. Dat deze over het algemeen niet mooi zijn kun je ook als waarheid aannemen. Gelukkig zie ik ook snel mooie, oude Romeinse overblijfselen. Ik moet eerst mijn sleutel ergens ophalen, en ga dan op zoek naar mijn appartement. Niet zonder slag of stoot gevonden, maar wel alles wat ik ervan had verwacht! Een grote slaapkamer, woonkamer, badkamer, eigen keuken en terras. Helemaal top!

Ik schrijf dan wel dit blog af, of liever gezegd ik spreek het in, dicteer het. Maar ik ben echt helemaal af nu. 37 km vandaag. Meer dan 100 in afgelopen drie dagen, maar het mooiste: 614 KILOMETER sinds Almería! Nog 800 te gaan, de rust is echt nodig. Ik ben als de dood voor een blessure, maar ik heb de tijd. Vanaf zondag weer op pad, misschien halverwege de week nog een extra dag in Cáceres, dat zou sowieso geen straf zijn.


Vinkjes en de etappe. En jullie moeten even zonder blog 😘.

Plaats: Merida
Slapen: El Templo suites
Gelopen: 37km
Vanaf Almería: 614 Km
Te Gaan: 768 km
Weer: licht bewolkt, veel wind 16C
Gevoel: kapot, pijn pijn pijn
Dag 25

Dag 25

Helemaal fijn, en lekker!

Wat een geweldige Casa Rural! De vrouw des huizes was net na 17:00 uur terug. Ik moest €15,- betalen voor een grote kamer in een huisje met gedeelde badkamer. Maar, ik ben de enige dus er wordt weinig gedeeld. Op mijn vraag of ik ergens in de buurt wat kon eten antwoordde ze met ‘je kunt hier eten’. Hoe laat wil je eten en ik zei rond 19:00 uur. Voor €10,- een maaltijd met tortilla, salade, vlees, brood en fruit na. En een ontbijt, brood, fruit, wat zoetigheden én, niet onbelangrijk, koffie! Ik kreeg er ook nog een literfles bier bij! Niet bij het ontbijt hé slimpies. Bij het heerlijke avondeten. Super relaxte plek. Om 21:00 lag ik heerlijk op bed met een boek. Zen!

Magacela vanmorgen

Om ongeveer acht uur vanmorgen liep ik het dorp uit, of beter gezegd in. Ik moest eerst die enorme berg op waar het kasteel ook ligt. Zwaar, maar mooi met de opkomende zon! Ik wil naar Medellín lopen vandaag. Ongeveer 25 kilometer. Ondanks de zon is het een ijskoude ochtend, wederom die enorme krachtige wind en een gevoelstemperatuur die ligt onder de 5°. Toch heb ik een korte broek aan, vooralsnog denk ik dat ik daarmee afding geen regen te krijgen 😉.

Aan de andere kant het dorp weer uit

Ik loop wel lekker, en de pijn die ik gister had in mijn rechter onderbeen is te harden. Tevens zijn er twee dorpjes onderweg, dus koffie is de beloning straks. Ik heb bekijks onderweg, stelletje schapen. Ze doen allemaal hetzelfde, en kijken me nog helemaal na ook. Fantastisch al die koppen.

Het is misschien wel een beetje een saaie etappe, zeker na die van gisteren. Veel brede zand of kiezelpaden, en af en toe even langs de weg. Ik drink bij de dorpjes een kop koffie inderdaad, en vervolg mijn weg weer na een kleine pauze. Langzaam maar zeker komt mijn eindbestemming van vandaag dichterbij. Niet te missen wederom, een dorpje bij een kasteel op een heuveltop. Mooi is het zeker wel!

Medellín

Ik had begrepen van Stef dat hij vandaag een korte etappe wilde doen, dus ik app hem of hij in Medellín is. Even later zit ik heerlijk in de zon op een pleintje in dit mooie dorp als ik antwoord van hem krijg. Hij is in al in Mérida, heeft de bus genomen. Last van zijn benen, en hij wil graag naar Madrid. Einde Camino voor Stef dus. Even weet ik niet zeker wat ik moet doen. Ik heb een vrij lange pauze, dus 8 km afsnoepen van de volgende etappe is ook een mogelijkheid. Ik vind in Santa Amalia (het volgende dorp) een goedkoop hostel wat zeer goed aangeschrevenen staat en besluit het er op te wagen. Zo is in ieder geval mijn etappe morgen een stuk korter. Ik heb gisteren een appartement geboekt in Merida, voor donderdag tot en met zaterdag. Heerlijke luxe, met wasmachine, eigen keuken en flinke badkamer. Stel dat ik morgen helemaal doorloop, heb ik zelfs vier dagen daar. Dan ben ik morgen avond wel helemaal af denk ik. Vandaag waren toch weer 35 kilometers in de benen.

Ik heb het gevoel, dat er een heel nieuw avontuur aan beginnen is. Het kan nog steeds dat Carlos en ik elkaar op de Via de la Plata weer tegen komen. Maar de kans is klein. De variant die hij doet is een stuk sneller.

In Merida komt deze Camino met de andere (Via de la Plata) samen. Ongetwijfeld dat er dan ook weer andere mensen op mijn weg komen. Ik ben benieuwd! Ik ga het hierbij laten voor vandaag, een lange dag gehad!

Plaats: Santa Amalia
Slapen: Hostal Fuente de La Magdelena
Gelopen: 35,6 km
Vanaf Almería: 579,4 km
Te gaan tot SdC: 804,4 km
Weer: 5° voor morgen, 16° vanmiddag, half bewolkt.
Gevoel: new beginning
Dag 24

Dag 24

Magacela

“Traveling with the speed of life”

De ochtend begint met rituelen, zo ook vandaag . Ik check mijn mail, lees de headlines in de krant en kijk of er nog een commentaar is op mijn blog van gisteren. Ik heb twee opmerkingen van Wim. 
Eigenlijk een opmerking en een gedicht. Maar wie is Wim zul je je misschien afvragen?


Oktober 2019.

Na vijf maanden op IJsland is het tijd om naar Nederland terug te gaan, drie dagen op een ferry van Seydisfjordur op IJsland naar Hirtshals in Denemarken. Niet echt mijn ding zeg maar, zachtjes uitgedrukt. Wanneer ik het kleine dorpje aan het fjord in rijd met de auto, zie ik een precies dezelfde zilverkleurige Subaru staan, met Nederlands kenteken. Ik zie de humor er wel van in om mijn auto er pal naast te zetten. En zo ontmoet ik Wim en Bert, twee vrienden, ook onderweg naar Nederland. We hebben gedurende drie dagen veel contact met elkaar, en ik heb vooral met Wim wat diepere gesprekken. Hij is dichter, maar ook kunstenaar als ik hem zo hoor over zijn huis. Mijn plannen om naar Santiago te lopen deel ik ook met hem, Wim heeft zelf ook ooit eens een poging ondernomen samen met zijn vrouw, maar heeft door een blessure het helaas niet volbracht. Ik vertel hem dat ik misschien wel eens een poging wil doen een boek te schrijven, als ik zo lang onderweg ben. Een thriller, die begint in een spierwitte ziekenhuiskamer. (Deze uitleg is misschien wel nodig als je zijn gedicht leest). Een fictieve thriller over de Camino, die ik bedenk onder het lopen. Inmiddels vind ik mijn blog wel voldoende, iedere dag dat op spreekwoordelijk papier te zetten. Onderweg, op die boot schreef hij een gedicht voor mij. Misschien komt dat gedicht nog in een andere blog ter sprake, indien het moment daar is. Het is in ieder geval aan Bert en Wim, die ik ook wel de opa’s uit de Muppets show noemde, dat de reis veel draaglijker werd. Misschien kwam dat ook door de humor, het dagelijkse Happy Hour en onze gezamenlijke interesse in het zangeresje van de band.


Beste Wim, je bent een vent met een hart van goud. Waanzinnig bedankt voor je mooie en treffende gedicht. Ik weet zeker dat we elkaar nog eens treffen, wellicht aan de keukentafel bij jou en je vrouw. En nodig Bert en zijn vrouw dan ook uit, ik ben wel benieuwd wie er bij Waldorf past. Of is hij Statler?

Drie Werelden door Wim lees je hier.


Etappe 24

Tja, nu moet ik natuurlijk ook nog iets over de rest van de dag vertellen? Een dag die grijs begint en grijs eindigde maar alleen qua lucht. Een etappe van bijna 30 km lang, ontzettend meditatief en heel bijzonder. Vrijwel heel de dag loop ik in gedachten, en geen verkeerde gedachtes. Ik voel me rijk, en niet qua geld, maar qua leven. Ik heb muziek opstaan waarbij ik regelmatig denk aan het verleden, met sommige liedjes krijg je dat nou eenmaal.

Als Queen voorbij komt, en ik hoor Traveling with the speed of Light, verander ik dat laatste woord door Life. Precies mijn gevoel van vandaag, ik reis met de snelheid van het leven.

Wat is dan eigenlijk de rijkdom in je leven? Ik denk dat het belangrijkste je gezondheid is. Dat is iets waar je ongetwijfeld iets aan kan doen, zelf. Maar zeker niet altijd. Je hebt het niet altijd zelf voor het zeggen. Sporten, goed eten, niet roken hebben zeker invloed. Maar wederom, niet altijd. Mijn levensstijl is zeker niet de beste, maar met de genen die we in de familie hebben zou ik zomaar 93 kunnen worden. Maar misschien ook wel niet en ik besef me terdege ook dat het ineens voorbij kan zijn. Helaas. Er zijn te veel voorbeelden.
Vriendschappen zijn ook rijkdom. Dan ben ik multimiljonair.


Ik dwaal weer enorm af. De etappe, daar wilde ik het eigenlijk over hebben.


30 kilometers meditatie dus. Als ik ongeveer op de helft ben van deze etappe zie ik in de verte het dorpje waar ik heen aan het lopen ben, Magacela. Dat dorpje met een oud kasteel ligt namelijk op een berg. En hoezeer ik ook doorloop, het komt maar niet dichterbij. Donkere wolken boven het kasteel. Ik hoop dat ik het droog ga redden, ik heb al zoveel geluk gehad met het weer.

Ik in de zon, Magacela niet 🙈

Uit wat WhatsApp berichtjes is duidelijk dat Stef voor me zit. Ook de Italianen schijnbaar, die hebben gisteren de halve etappe met een taxi gedaan. Carlos is afgeslagen naar het noorden, een andere variant van de Camino. Inmiddels ben ik in mijn casa rural aangekomen. Dat heeft Carlos toch maar mooi even voor me geregeld, een prima slaapplek voor vanavond! Er was niemand, maar ik vond de huissleutel in een lege plantenpot. De vrouw des huizes is eind van de middag terug, maar ik heb hier een prima gedeelte van een mooi oud gebouw. Er is hier verder niks, dus dat word heerlijk relaxen en hopen op een avondmaaltijd. Het schijnt dat je hier ook kunt eten, waarschijnlijk wat de pot schaft. Geen probleem.
ik heb het gevoel nog uren door te kunnen gaan met schrijven. Maar laat ik dan maar niet doen, morgen is er weer een dag. En voorlopig ben ik nog niet in Santiago 😉.

Groeten uit Magacela, daarachter op die berg.
Plaats: Magacela
Slapen: Casa Rural El Cercón de Candela
Gelopen: 29 km
Vanaf Almería: 546 km
Te gaan: 837 km
Weer: half tot zwaarbewolkt 16C
Gevoel: gedachtes en gedichten
Drie Werelden

Drie Werelden

Een gedicht van Wim de Groot

Lees aub eerst dag 24

Drie werelden.
Op weg naar Jacobus van toen
in monotoon dagritme van nu
Op zoek naar wie
Naar niets of naar je zelf
Buiten de stairway to heaven van jou dagelijkse stappen
draait de gekte van de wereld alsmaar door 

Drie werelden
Loslaten je doelen
Laat gaan het rationele
Laat je grijpen door het spirituele 

Drie werelden
Je boek begint niet in het lege wit van het ziekenhuis
Je boek draait om je kleurrijke geest
Je boek cirkelt boven je nu gaande weg naar de sterren

Drie werelden
Het verleden was
Het heden is
De toekomst
vormt zich nu in je geest tijdens jou pelgrimage

Drie werelden
Het lichaam trekt naar het noorden
De geest naar het boek
De ziel naar de warmte van lichaam en geest

Die drie werelden
komen samen
in Santiago de Compostella

Een prachtig vervolg van je voettocht gewenst door
Wim de Groot

Dag 23

Dag 23

Een spaarzaam mooi moment

Maar, ik begin deze blog met het hoogtepunt van de dag!
494,4 km had ik er op zitten gisteren, maar hé, dat houdt in dat ik vandaag de 500 kilometer aan ga tikken, gaaf! Ik zet mijn app aan en loop het dorp uit en begin af te tellen. Op precies 500 km, naast een grote eik en wederom tussen de olijfbomen is het zover.

Het waait zo enorm hard dat de vogels uit de bomen waaien, de chirimiri vliegt horizontaal over de asfaltweg. Ik heb mijn fleece én regenjas aan, José Padilla in m’n oordopjes. Helemaal alleen. Toch mooi!

Yes, je ziet het aan me, 500 km!

Vanmorgen wilde ik wat langer blijven liggen want de etappe van vandaag breek ik in ofwel 50/50 of ik pak er morgen nog 12 km extra bij. Maar bijna 40 km is me te veel. Stef gaat er wel voor en is al weg als ik vertrek, zo ook de Italianen. Toch is het pas rond 08:00 uur, op deze grijze dag, als ik Monterrubio verlaat. Op naar Castuera. Het is allemaal asfalt vandaag en ik zie af, echt door het lopen op, want de wind en regen deert me niet echt. Ben op IJsland en vroeger in Ierland wel wat gewend. Vind die elementen wel kicken zelfs, zolang het maar geen dagen giet.

Kilometer lang deze weg…

Ik zit in La Palma als ik dit schrijf. Niet de stad, maar een enorm gezellige bar. Er was een hardloopwedstrijd rondom en in dit dorp dus er leeft wel wat. Het biertje en de tapas smaken en de mensen zijn vriendelijk.

Mijn benen, voeten en knieën deden echt pijn vandaag. Maar een douche en een uurtje liggen deden wonderen gelukkig. Morgen wat minder verharde wegen en een mentaliteit van ‘ik zie wel waar ik uitkom’. Een korte blog, weinig foto’s en morgen weer op avontuur. Nu echt voorbij 1/3 van de reis, wel wat alleen zo zonder Carlos en Stef. Vanaf Merida komt de Camino Via de la Plata erbij (en wellicht zien Stef en ik elkaar weer in Mérida) en dan zijn er op zeker ook meer wandelaars. Ook wel lekker, even op mezelf aangewezen zijn. Helder in het hoofd.

Plaats: Castuera 
Slapen: Hostal Los Naranjos
Gelopen: 18,5 + een beetje
Vanaf Almería: 513,4 km
Te gaan tot SdC: 868,2 km
Weer: zwaarbewolkt, regen en harde wind.
Gevoel: pijnlijk lichaam


Dag 22

Dag 22

‘Je ziet zo wel het echte Spanje en niet wat de meeste toeristen zien’ aldus Stef gisterenmiddag. Ik kan niet anders dan dat beamen, bepaalde dorpen en steden zijn niet ingericht op toerisme. Hoeft ook niet overigens.
We vroegen ons trouwens gisteren wel even af of de kamers ook per uur worden verkocht, als u begrijpt wat ik bedoel. Het gekreun was wel wat overdreven luid, of misschien wist hij echt van wanten en genoot ze daadwerkelijk. Even over wat Spaanse gewoontes: gisterenavond, ik zit wat te eten in het restaurant onder mijn slaapplek. 21:15 uur. Kinderen rennen en schreeuwen, het maakt niemand uit. Een man fluit naar de barman om aandacht, het maakt hem niets uit. Ik word gek van al die herrie en prikkels, als enige. Men maakt zich gewoon niet zo druk. Ik zou dat best willen, maar ik geloof dat ik hier toch niet aan kan wennen. De serveerster brengt me een pul bier terwijl ik een radler had besteld. Het gaat lekker zo… Bar Decibel.


Het is zaterdag, 7:30 uur, 2 november 2019. De barman kijkt ons aan met een frons op zijn gezicht, de wind blaast haast de plastic stoelen van het terras en donkere wolken pakken zich samen, gaan we dit echt doen?


De voorspelling is regen. Iets wat ook duidelijk te zien is aan de lucht. We vertrekken samen om pas na een kilometer of vier het dorp te verlaten.
Een extreem harde wind waait recht in ons gezicht, al is het absoluut aangenaam qua temperatuur. Heerlijk loopweer. Stef loopt net iets harder dan ik, maar we komen elkaar altijd wel weer ergens tegen. Het is ontzettend mooi, de wolkenluchten en de doorkomende zon maken er een mooi schouwspel van. Genieten!
Inderdaad kom ik Stef na een uur of twee alleen gelopen te hebben weer tegen, gezeten tegen een boom etend van zijn leftover pizza van gisteren. Dat was een goed idee van hem, pizza bestellen en dan de helft meenemen. Er was tenslotte met Allerheiligen niets open gisteren. Dus ik deed hetzelfde 😉.

We lijken geluk te hebben met het weer, 20 km gelopen en nog 15 km te gaan. Twee regendruppels gevoeld. Eigenlijk heb ik nog geen enkele slechte dag gehad in de afgelopen drie weken! Iedere dag de korte broek aan op één dag na toen ik mijn kuiten had verbrand.
De combinatie van mooie ‘Nederlandse wolkenluchten‘ met de Spaanse zon en de mooie omgeving werken vandaag geweldig op mijn humeur. Het is echt een hele mooie etappe! Halverwege kom ik bij een verlaten treinstation en daar eet ik heerlijk mijn pizza op, Stef komt niet veel later aan lopen en eindelijk heb ik ook eens een foto van mijzelf.

Nog een kilometer of 15 te gaan dus, toch wel weer een pittige etappe. Zeker als blijkt dat de laatste 8 km over de verharde weg gaan. Zo’n enorme aanslag op de voeten is dit, en ik ruil mijn schoenen in voor mijn crocs de laatste kilometers.
Dat werkt wel een beetje, maar de allerlaatste kilometer was toch wel echt afzien. Een prima dag vandaag, op wat boze honden na. Veel gezellig meevliegende kleine vogeltjes, maar ook veel grote roofvogels gezien. En af en toe wat mede pelgrims naast Stef, ik heb respect voor het Italiaanse stel, 70+ en gewoon door bikkelen!

Inmiddels hebben we Andalusië verruild voor Extremadura. Bijna 500 km gelopen! Wat een geweldig avontuur is dit (aan het worden) en ik kan haast niet beseffen dat dit al 1/3e van de reis was.

Morgen is eigenlijk een etappe van 38 km, maar niet te veel stijgen en dalen. Na 18 km is er echter de mogelijkheid de etappe te breken. Eventueel te overnachten. Ik kan ook daar lunchen en op mijn gemak een uurtje blijven, met de schoenen uit. Zie ik dan wel verder, hoewel ik wel graag woensdag in Merida zou willen zijn. Een en ander heeft te maken met de etappes die daarna komen onder andere, qua dagen en tijd. Bovendien moet ik ook echt een ‘rustdag’ hebben want er moet ook nog gewerkt worden, en dan is Mérida ideaal.


De etappe dan, vandaag 34,9 km maar de cijfers zijn allemaal de officiële uit het boekje.

Plaats: Monterrubio de Serena
Slapen: Hostal Vaticano
Gelopen: 34,9 km
Vanaf Almería: 494,90 km
Te gaan tot SdC: 888,90 km
Weer: 16C zwaar bewolkt en forse wind
Gevoel: mooie dag, pijnlijke voeten
Dag 21

Dag 21

De dag begint donker, met chirimiri. (Chirimiri uitleg: http://Harm040.nl/dag-13 ) De bar/Hostal eigenaar zei gisteren dat hij rond 06:00 uur, 06:30 uur open zou gaan, maar helaas is er niemand te zien. Dan maar op weg, het volgende dorp is ongeveer 4 kilometer verder dus dan zal iedereen wel uitgeslapen zijn, zoals ikzelf! Ik verbleef gisteren in het Hostal El Parador. Niets bijzonders om over naar huis te schrijven overigens. Ik nam me voor om even te rusten en daarna beneden in het restaurant iets te eten, maar had eigenlijk niet zo’n trek. Dus ik ben niet meer van mijn kamer afgekomen en heb mijn verdiende rust na de lange etappe van gisteren wel gehad.
In het eerste dorpje wat ik aan deed zag ik eigenlijk niets open, qua bar of restaurant, maar gelukkig was er helemaal aan het einde van het dorp een ietwat vage bar, mét koffie! Ik wachtte daar een half uurtje op Stef en samen dronken we nog een prima bakkie.


Nieuwe Gele Pijlen bordjes

Ik loop bijna heel de etappe samen met Stef op. Het is vandaag Allerheiligen, en bijna heel Spanje is vrij. Dat is ook te merken aan het verkeer op de weg, het lijkt wel uitgestorven. Door het grijze weer lijkt het misschien niet de mooiste wandeling, maar saai is het ook niet. Heel veel eikenbomen bepalen de omgeving, sommigen nog mooier dan andere. Holle bomen, volle bomen, oude bomen, nieuwe aanplant en af en toe wat schapen in de wei.

Hinojosa del Duque is het dorp waar we al voor de middag aankomen. Er zijn diverse opties om vannacht te slapen, maar het eerste hotel wat we aandoen zit op één kamer na vol én ze vragen de hoofdprijs. Google Maps biedt uitkomst dus lopen we naar een ander hotel in dit dorp. Een hotel restaurant, met een schappelijke prijs voor de kamer voor vannacht. Het lijkt een beetje een spookdorp, dit Hinojosa, maar ik denk dat het aan deze katholieke feestdag ligt.
Er zijn diverse wijnhuizen en ook de beroemde hammen zijn flink vertegenwoordigd. Alleen nu is het uitgestorven, al was daar in de bar tijdens de lunch net weinig van te merken. Het werd alsmaar drukker, tijd om even op mijn eigen kamer bij te komen van afgelopen 23 kilometer, en die 37 km van gister. Niet de meest interessante dag, maar die zitten er ook bij 😉. Morgen weer 33 km voor de boeg, zonder dorpjes tussendoor, en veelal door de natuur heb ik gelezen. Inmiddels zit ik nu bijna op een derde van de totale afstand naar Santiago de Compostela, morgen gaan we de grens over naar Extremadura.

Plaats: Hinojosa del Duque
Slapen: Hostal El Cazador
Gelopen: 22,9 km
Vanaf Almería: 462 km
Te gaan tot SdC: 921 km
Weer: chirimiri, veelal droog, 18C en bewolkt
Gevoel: En doorrrr