Categorie: Camino

Dag 22

Dag 22

‘Je ziet zo wel het echte Spanje en niet wat de meeste toeristen zien’ aldus Stef gisterenmiddag. Ik kan niet anders dan dat beamen, bepaalde dorpen en steden zijn niet ingericht op toerisme. Hoeft ook niet overigens.
We vroegen ons trouwens gisteren wel even af of de kamers ook per uur worden verkocht, als u begrijpt wat ik bedoel. Het gekreun was wel wat overdreven luid, of misschien wist hij echt van wanten en genoot ze daadwerkelijk. Even over wat Spaanse gewoontes: gisterenavond, ik zit wat te eten in het restaurant onder mijn slaapplek. 21:15 uur. Kinderen rennen en schreeuwen, het maakt niemand uit. Een man fluit naar de barman om aandacht, het maakt hem niets uit. Ik word gek van al die herrie en prikkels, als enige. Men maakt zich gewoon niet zo druk. Ik zou dat best willen, maar ik geloof dat ik hier toch niet aan kan wennen. De serveerster brengt me een pul bier terwijl ik een radler had besteld. Het gaat lekker zo… Bar Decibel.


Het is zaterdag, 7:30 uur, 2 november 2019. De barman kijkt ons aan met een frons op zijn gezicht, de wind blaast haast de plastic stoelen van het terras en donkere wolken pakken zich samen, gaan we dit echt doen?


De voorspelling is regen. Iets wat ook duidelijk te zien is aan de lucht. We vertrekken samen om pas na een kilometer of vier het dorp te verlaten.
Een extreem harde wind waait recht in ons gezicht, al is het absoluut aangenaam qua temperatuur. Heerlijk loopweer. Stef loopt net iets harder dan ik, maar we komen elkaar altijd wel weer ergens tegen. Het is ontzettend mooi, de wolkenluchten en de doorkomende zon maken er een mooi schouwspel van. Genieten!
Inderdaad kom ik Stef na een uur of twee alleen gelopen te hebben weer tegen, gezeten tegen een boom etend van zijn leftover pizza van gisteren. Dat was een goed idee van hem, pizza bestellen en dan de helft meenemen. Er was tenslotte met Allerheiligen niets open gisteren. Dus ik deed hetzelfde 😉.

We lijken geluk te hebben met het weer, 20 km gelopen en nog 15 km te gaan. Twee regendruppels gevoeld. Eigenlijk heb ik nog geen enkele slechte dag gehad in de afgelopen drie weken! Iedere dag de korte broek aan op één dag na toen ik mijn kuiten had verbrand.
De combinatie van mooie ‘Nederlandse wolkenluchten‘ met de Spaanse zon en de mooie omgeving werken vandaag geweldig op mijn humeur. Het is echt een hele mooie etappe! Halverwege kom ik bij een verlaten treinstation en daar eet ik heerlijk mijn pizza op, Stef komt niet veel later aan lopen en eindelijk heb ik ook eens een foto van mijzelf.

Nog een kilometer of 15 te gaan dus, toch wel weer een pittige etappe. Zeker als blijkt dat de laatste 8 km over de verharde weg gaan. Zo’n enorme aanslag op de voeten is dit, en ik ruil mijn schoenen in voor mijn crocs de laatste kilometers.
Dat werkt wel een beetje, maar de allerlaatste kilometer was toch wel echt afzien. Een prima dag vandaag, op wat boze honden na. Veel gezellig meevliegende kleine vogeltjes, maar ook veel grote roofvogels gezien. En af en toe wat mede pelgrims naast Stef, ik heb respect voor het Italiaanse stel, 70+ en gewoon door bikkelen!

Inmiddels hebben we Andalusië verruild voor Extremadura. Bijna 500 km gelopen! Wat een geweldig avontuur is dit (aan het worden) en ik kan haast niet beseffen dat dit al 1/3e van de reis was.

Morgen is eigenlijk een etappe van 38 km, maar niet te veel stijgen en dalen. Na 18 km is er echter de mogelijkheid de etappe te breken. Eventueel te overnachten. Ik kan ook daar lunchen en op mijn gemak een uurtje blijven, met de schoenen uit. Zie ik dan wel verder, hoewel ik wel graag woensdag in Merida zou willen zijn. Een en ander heeft te maken met de etappes die daarna komen onder andere, qua dagen en tijd. Bovendien moet ik ook echt een ‘rustdag’ hebben want er moet ook nog gewerkt worden, en dan is Mérida ideaal.


De etappe dan, vandaag 34,9 km maar de cijfers zijn allemaal de officiële uit het boekje.

Plaats: Monterrubio de Serena
Slapen: Hostal Vaticano
Gelopen: 34,9 km
Vanaf Almería: 494,90 km
Te gaan tot SdC: 888,90 km
Weer: 16C zwaar bewolkt en forse wind
Gevoel: mooie dag, pijnlijke voeten
Dag 21

Dag 21

De dag begint donker, met chirimiri. (Chirimiri uitleg: http://Harm040.nl/dag-13 ) De bar/Hostal eigenaar zei gisteren dat hij rond 06:00 uur, 06:30 uur open zou gaan, maar helaas is er niemand te zien. Dan maar op weg, het volgende dorp is ongeveer 4 kilometer verder dus dan zal iedereen wel uitgeslapen zijn, zoals ikzelf! Ik verbleef gisteren in het Hostal El Parador. Niets bijzonders om over naar huis te schrijven overigens. Ik nam me voor om even te rusten en daarna beneden in het restaurant iets te eten, maar had eigenlijk niet zo’n trek. Dus ik ben niet meer van mijn kamer afgekomen en heb mijn verdiende rust na de lange etappe van gisteren wel gehad.
In het eerste dorpje wat ik aan deed zag ik eigenlijk niets open, qua bar of restaurant, maar gelukkig was er helemaal aan het einde van het dorp een ietwat vage bar, mét koffie! Ik wachtte daar een half uurtje op Stef en samen dronken we nog een prima bakkie.


Nieuwe Gele Pijlen bordjes

Ik loop bijna heel de etappe samen met Stef op. Het is vandaag Allerheiligen, en bijna heel Spanje is vrij. Dat is ook te merken aan het verkeer op de weg, het lijkt wel uitgestorven. Door het grijze weer lijkt het misschien niet de mooiste wandeling, maar saai is het ook niet. Heel veel eikenbomen bepalen de omgeving, sommigen nog mooier dan andere. Holle bomen, volle bomen, oude bomen, nieuwe aanplant en af en toe wat schapen in de wei.

Hinojosa del Duque is het dorp waar we al voor de middag aankomen. Er zijn diverse opties om vannacht te slapen, maar het eerste hotel wat we aandoen zit op één kamer na vol én ze vragen de hoofdprijs. Google Maps biedt uitkomst dus lopen we naar een ander hotel in dit dorp. Een hotel restaurant, met een schappelijke prijs voor de kamer voor vannacht. Het lijkt een beetje een spookdorp, dit Hinojosa, maar ik denk dat het aan deze katholieke feestdag ligt.
Er zijn diverse wijnhuizen en ook de beroemde hammen zijn flink vertegenwoordigd. Alleen nu is het uitgestorven, al was daar in de bar tijdens de lunch net weinig van te merken. Het werd alsmaar drukker, tijd om even op mijn eigen kamer bij te komen van afgelopen 23 kilometer, en die 37 km van gister. Niet de meest interessante dag, maar die zitten er ook bij 😉. Morgen weer 33 km voor de boeg, zonder dorpjes tussendoor, en veelal door de natuur heb ik gelezen. Inmiddels zit ik nu bijna op een derde van de totale afstand naar Santiago de Compostela, morgen gaan we de grens over naar Extremadura.

Plaats: Hinojosa del Duque
Slapen: Hostal El Cazador
Gelopen: 22,9 km
Vanaf Almería: 462 km
Te gaan tot SdC: 921 km
Weer: chirimiri, veelal droog, 18C en bewolkt
Gevoel: En doorrrr
Dag nul

Dag nul

Want morgen begint het echt! Ik kan eigenlijk zelf amper geloven wat ik van plan ben, maar als ik zo eens om me heen kijk ben ik toch echt in Spanje.

Gisteren met de trein vertrokken naar Rotterdam om vanmorgen vroeg naar Almería te vliegen. Ging allemaal vlot en nog voor de middag vandaag was ik in mijn hotel. Meteen een goede daad verricht want degene die voor me de lijnbus instapte had alleen €50,- en dat nemen ze niet aan. Ik heb die €1,05(!) voor de rit van een half uur dus maar even voorgeschoten, of liever gezegd; getrakteerd.

Prima hotel, vlak bij de kathedraal van Almería, fantastisch weer, zo’n 25 graden, en dat biertje smaakte net heerlijk bij de sardientjes voor lunch. Ook mijn pelgrimspaspoort had ik in een oogwenk opgehaald. Mét eerste stempel. Nu heb ik veel over deze camino gelezen (overigens is er niet extreem veel info over), maar 1 ding is me duidelijk: vroeg gaan lopen om voor het heetst van de dag op de nieuwe locatie te zijn indien dat lukt. En dan een siësta zoals ik nu ook van plan ben, toch even wennen hoor 😉.

Dag 0. Nog 1500km te gaan voor Finisterre en 100km minder voor Santiago de Compostela. Morgen de eerste etappe van zo’n 25 kilometer. Er waren best wat mensen die vroegen of ik hen op de hoogte zou willen houden met een blog. Ik ga m’n best doen maar kan me ook voorstellen dat ik hier niet dagelijks trek in heb. We gaan het zien!

Plaats: Almería 
Slapen: Hotel La Pita
Gelopen: n.v.t.
Km tot Santiago: 1382,2 volgens opgave
Weer: 15:00 uur / 27C nauwelijks bewolking
Gevoel: zin in avonturen

Voorpret!

Voorpret!

Ergens in de afgelopen zomer, op IJsland, ontstond er een idee.

Vorig jaar had ik me al voorgenomen om een Camino te gaan lopen. Ik verdiepte me toen in de Camino Portuguese van Porto naar Santiago de Compostela. Echter, het werd net in die 10 dagen het slechtste weer van de laatste 25 jaar, aan de kust van Portugal.

Nu heb ik na een lange zomer werken op IJsland wat meer tijd en begon me te verdiepen in de Camino’s naar SdC, er zijn er meerdere namelijk. De Franse variant die erg druk is, de Zilverroute vanaf Sevilla, de Portugese maar dan vanuit Lissabon, of de Mozárabe die vanuit Malaga of Almería vertrekt. Het werd, mede omdat de uitlopers van de Sierra Nevada erg mooi zijn, de laatste.

Nu weet ik niet of ik de tijd heb om deze helemaal te lopen, er ‘spelen’ nog wat dingen, maar het liefst ga ik er voor. In ongeveer 9 weken wil ik de 55 etappes naar SdC gaan lopen, en dan komen er nog 4 of 5 bij om door te lopen naar Finisterre, wat ‘het einde van de wereld’ betekent. Uiteraard is er regelmatig een rustdag om even bij te komen.

Inmiddels heb ik alle etappes, behalve die laatste naar de kust, in mijn favoriete app/website van https://www.komoot.com/user/533596138804 gezet en uitgezocht waar ik kan overnachten. Een heel werk, maar absoluut hoort dat bij de voorpret!