Dag 11

Dag 11

Eindeloos olijfbomen

Het is 9 uur als ik de deur achter me dicht trek en door de smalle steegjes naar de bar van Wygard en Julie loop. Een kop koffie, afscheid en door naar het busstation voor de bus naar Pinos Puente. Wat lekker, dat ik gisteren de helft van de etappe al gedaan heb! Gisteravond gezellig met z’n drieën gegeten bij een authentiek Mexicaans restaurant met een geweldige inrichting. Ik was bijzonder welkom in Granada en ben mijn gastheer en -vrouw enorm dankbaar, het was een prima weekend en ik vind het haast jammer dat ik al weer door ‘moet’.

Om 10:15 uur stap ik de bus uit (hè, nu zit dat liedje van Abel wéér in mijn hoofd, maar hij stapte in). Ik loop door het dorp en aan de andere kant er weer uit. Wilde ontbijten maar helaas is de bar die ik voor ogen had nog gesloten. Dan maar verder op een muesli reep. Kilometers loop ik langs een 80 km weg, dit zijn de niet leuke stukken. Ik zie aan de andere kant van een rivier naast de weg een pad, ik weet dat ik een rivier door moet steken vandaag, via een bericht van Carlos gister en zodra ik een goede mogelijkheid zie grijp ik deze aan. En ineens zie ik ook weer een vage Gele Pijl. Wellicht liep de route eerst zo? Ik had gelezen en dacht dat ik heel lang naast de weg zou lopen, dit is beter!

Door olijfboomgaarden loop ik, genietend weer in de natuur te zijn naar het dorpje Olivares. Je raadt nooit wat deze naam betekend, of wel? Bij bar Las Vegas, hoe verzint men het, een mini barretje met een gigantisch terras, neem ik een lange pauze. Cortado, broodje kaas, glaasje fris, niet te warm en in een lekker zonnetje geniet ik. Alleen die enorme klim naar Móclin nog denk ik, en dan is etappe 11 ook een feit.

Ik loop het dorpje uit waarbij ik alleen nog wat slaperige honden tegenkom en volg de Gele Pijlen, waarvan ik vind dat ik ze met een hoofdletter moet gaan schrijven. De Gele Pijl is de Rode Draad op De Weg. De klim is inderdaad een pittige, maar het is erg mooi en bovendien zijn dit de sportieve elementen waar ik enorm van geniet. Een beetje bikkelen hoort erbij. Hoe hoger hoe mooier de uitzichten worden en als dan ook nog ineens het kasteel van Móclin zichtbaar wordt om een volgende bocht is het bijna jammer dat ik m’n laatste kilometer van etappe 11 loop. Maar er is nog energie, en ik wil straks nog wel een en ander zien. Heb begrepen dat je aan de andere kant van dit dorp-op-bergtop de bestemming van morgen, Alcalá la Real ziet liggen. Ook met een kasteel en op een berg.



Kasteel Móclin

Ik zoek de privé albergue of Casa Rural waar ik een privé kamer heb vanavond. En ik ben niet alleen! Pelgrims, als ik het goed begreep begonnen in Granada, en twee in Almería. Een Canadese onderweg naar Cordoba. En twee Nederlanders. Ik moet nog even allemaal uitzoeken hoe het zit. Ben benieuwd , in ieder geval zit ik op een pracht plek en komt deze etappe 11 in de top der mooie dagen.

Morgen de etappe naar Alcalá la Real, 25 kilometer, waar ik een privé accommodatie heb bij een bierbrouwers familie, zoiets meen ik ergens gelezen te hebben. Nu al dorst 😄. Etappe info hieronder, ik ga douchen.

Plaats: Móclin
Slapen: Albergue La Fundación
Gelopen: 16,1 km
Vanaf Almería: 230,51 km (officieel)
Te gaan tot SdC: 1153,30 km (officieel)
Weer: half bewolkt, frisse ochtend, middag 20C
Gevoel: terug naar de natuur 👌🏼
https://www.komoot.com/tour/100352516?ref=itd

2 Replies to “Dag 11”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *