Dag 18

Dag 18

Gisteren was het rustdag en wasdag. Slenteren door Cordoba, bezoek aan de Mezquita. Kathedraal en ooit moskee, speciaal, mooi en fascinerend om te zien. Het binnen rondlopen was overweldigend maar ook bijna adembenemend. Het drukte op me op een of andere manier en ik was blij dat ik weer buiten stond eerlijk gezegd.


In de avond zijn Stef, Carlos, ik en Henning nog wat gaan eten. Het afscheid van de Duitser, maar misschien ook wel van Carlos. Hij loopt vandaag twee etappes, en neemt daarna de variant over Trujillo die mooier schijnt te zijn dan de Camino via Merida, maar ook veel korter. Voor Henning zit zijn vakantie erop dus, ongetwijfeld is hij jaloers op ons. We hebben wel gelachen om zijn keuzes met eten: eerder bestelde hij een patates con aioli. De grote versie. Weet je het zeker vroeg de ober? Ja hoor, zei hij. Toen kreeg hij dus een enorme portie aardappel salade waar minimaal een pot mayonaise in was verwerkt. Gisteren besteld hij patates bravas, maar leest dan niet dat er een extreem pittige saus overheen zit. Het zweet gutste van zijn hoofd en bij ons de tranen over het gezicht. Mooie gast die Henning.



Loopdag 18 dus vandaag, en 3 weken onderweg. Stef en ik ontbijten bij ons hotel om 08:30 uur en zijn een half uur later ‘en route’. Het duurt even om Cordoba uit te komen maar vervelend is het niet, geen industrie en net buiten de stad zijn we meteen in de natuur. Wel veel vervuiling wederom en dat stuit me echt tegen de borst. Alles wordt maar uit de auto langs de weg gegooid alsof het niets is. Bah! Het weer is warm, niet te warm, maar de luchtvochtigheid is enorm. Plakken en zweten dus, in m’n net gewassen kleding. Stef heeft een hogere versnelling dan ik heb, maar meestal haal ik hem wel weer in tijdens zijn lunchbreak. Zo ook vandaag. De laatste kilometers is het flink klimmen maar ook erg mooi. Terug de natuur in en bijna geen olijfbomen, winning!

We lopen naar Cerro Muriano, de spoorlijn verraadt een rijk verleden. Ooit werd hier koper gedolven schijnbaar. Nu is het vooral een dorpje naast een grote militaire basis. Morgen zullen we daar wel langslopen, en de verlaten spoorlijn ook. Schijnt weer een mooie etappe te zijn in ieder geval.


Er zou een Albergue zijn van twee Nederlandse mensen. Een privé Albergue dus, met flink wat buitenruimte, veel kamers en een zwembad. Maar hoe vaak ik ook bel, er wordt maar niet opgenomen. Als we rond twee uur in het dorpje zijn lunchen we ergens en vragen waar die Albergue is. We krijgen te horen dat die mensen hun biezen gepakt hebben en gaan op zoek naar iets anders. Dat is gelukkig maar een paar 100 m verderop, en een prima plek. Het is boven een bar, dus ik zit nu heerlijk in de zon op het terras mijn blog te schrijven met een Fanta Limón. Nauwelijks last van de voeten ben ik blij gekozen te hebben voor de wat kortere etappe van vandaag, en de rust dag van gisteren. Het dorp is overigens prima voor pelgrims, overal staan informatieborden en ook het Hostal is er op ingericht. Stef heeft zelfs een echte pelgrim kamer met allerlei posters van deze Camino Mozárabe. Mijn kamer niet, maar deze is wel groter 😋.

Etappe 18 dan maar, toch al best een eindje gelopen vanaf Almería! Nog 999 km te gaan!

Plaats: Cerro Muriano
Slapen: Hostal X - Robert Capa room
Gelopen: 19,7 maar officieel 17,6
Vanaf Almería: 384,44 officieel
Te gaan tot SdC: 999,37 (!)
Weer: klef warm
Gevoel: uitgerust

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *