Dag 20

Dag 20

Schrok me kapot!

Er pakten zich wat donkere wolken samen in de loop van gisterenmiddag. Hoewel ik me niet echt zorgen hoef te maken om Stef, doe ik dat wel een beetje. Ik hoop voor hem op een goede nacht, maar vooral dat het droog blijft. Gelukkig stuurt hij me een appje wat later met foto dat hij een prima plek heeft gevonden. Inderdaad, daar had ik ook best buiten kunnen slapen, ware het niet dat hij snurkt en het dan toch wel wat lastiger slapen is. Zelfs met oordopjes. Ik snap niet hoe jullie dat soms doen met je partner dames (of heren natuurlijk). Ik snurk zelf niet of nauwelijks, heb ik van horen zeggen 😉.
Ik ontmoette nog twee Italiaanse pelgrims, van middelbare leeftijd gisteren in het Hostal maar heb ze nauwelijks gesproken. Ze lopen van Granada naar Mérida.


Het Hostal, dorp, eten, niks bijzonders helaas, dus vanmorgen, met het oog op een lange etappe, om 6:30 uur vertrokken. Een uur voor de zon opkomt. Eerst een aantal kilometer over de weg, dus dat ging prima. In het donker sla ik een klein paadje in als ik in het licht van m’n zaklamp twee ogen zie. Er staat een hond wat verderop, geen kwaad in zin zo te zien. Maar dan springt er van achter wat tegen mijn blote kuiten en ik schrik me kapot! Het blijkt de puppy te zijn van de hond die ik net zag, het beest is vol enthousiasme aan het kwispelen. De etappe is begonnen 😅.

Het wordt telkens lichter en de uitzichten beter, ik ben al een stukje op weg als ik het gevoel heb dat er iets achter me loopt. Het zal toch niet die hond zijn? Maar nee er loopt een vosje achter me! Als ik stop stopt hij of zij ook en als ik dan weer doorloop loopt hij of zij gewoon achter me aan. Ik maak wat foto’s maar tegen de zon in, en als ik probeer het vosje te benaderen rent ze de struiken in.

Vosje

Het is inderdaad een mooie etappe, met veel dieren onderweg. Het is alleen zo’n enorme afstand vandaag. Gelukkig is er halverwege een bron om vers water bij te tappen, anders wordt het toch echt een probleem om bijna 40 km lang heuvel op heuvel af te lopen in de zon.

Als ik mijn bestemming van vandaag bereik, heb ik er 37 km opzitten. Niet die 40 km dus, maar ik vind het wel genoeg voor vandaag zeker met al het klimmen en dalen! Het was zeker een zware etappe, maar vergeleken de allereerste dagen van dit avontuur viel het mee. Of misschien begint het echt te wennen. Dingetje vandaag was wel dat ik alles mee moest sjouwen, geen dorpjes onderweg om iets te eten. Een paar bananen en wat ander fruit, wat broodjes, beleg en extra water voor de eerste kilometers. Het is al snel 2 kg extra bij elkaar. En dat voel je!


We kregen heel de dag Stef niet te pakken, al had ik gezien dat hij vanmorgen nog online was op WhatsApp. Carlos, ik en hij hebben samen een WhatsApp groepje aangemaakt namelijk. Dus nu zo aan het eind van de middag begon ik me toch een beetje zorgen te maken, maar net op dat moment belt hij me op. Schijnbaar heeft hij geen internetverbinding. Hij zit ook in dit dorpje dus morgen doen we samen de volgende etappe, gezellig! Ik laat het hierbij want mijn lichaam kan wel wat rust gebruiken en een douche zo meteen.
Hasta luego!

Plaats:  Alcaracejos 
Slapen: Hostal El Parador
Gelopen: 37 km
Vanaf Almería: 441
Te gaan tot SdC: 942
Weer: 12 tot 22 graden, halfbewolkt
Gevoel: moe, voldaan

2 Replies to “Dag 20”

  1. Wauw harm, wat fantastich om jouw camino ook te kunnen volgen. Die vos, geweldig! Wat is het prachtig zo in de natuur te zijn hè. Ik leef helemaal met je mee. Net zelf de Frances gelopen en een klein stukje van de noord route, kan niet wachten tot ik weer kan, zo verslavend.
    Veel succes en veel genieten!
    Buen camino!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *