Dag 24

Dag 24

Magacela

“Traveling with the speed of life”

De ochtend begint met rituelen, zo ook vandaag . Ik check mijn mail, lees de headlines in de krant en kijk of er nog een commentaar is op mijn blog van gisteren. Ik heb twee opmerkingen van Wim. 
Eigenlijk een opmerking en een gedicht. Maar wie is Wim zul je je misschien afvragen?


Oktober 2019.

Na vijf maanden op IJsland is het tijd om naar Nederland terug te gaan, drie dagen op een ferry van Seydisfjordur op IJsland naar Hirtshals in Denemarken. Niet echt mijn ding zeg maar, zachtjes uitgedrukt. Wanneer ik het kleine dorpje aan het fjord in rijd met de auto, zie ik een precies dezelfde zilverkleurige Subaru staan, met Nederlands kenteken. Ik zie de humor er wel van in om mijn auto er pal naast te zetten. En zo ontmoet ik Wim en Bert, twee vrienden, ook onderweg naar Nederland. We hebben gedurende drie dagen veel contact met elkaar, en ik heb vooral met Wim wat diepere gesprekken. Hij is dichter, maar ook kunstenaar als ik hem zo hoor over zijn huis. Mijn plannen om naar Santiago te lopen deel ik ook met hem, Wim heeft zelf ook ooit eens een poging ondernomen samen met zijn vrouw, maar heeft door een blessure het helaas niet volbracht. Ik vertel hem dat ik misschien wel eens een poging wil doen een boek te schrijven, als ik zo lang onderweg ben. Een thriller, die begint in een spierwitte ziekenhuiskamer. (Deze uitleg is misschien wel nodig als je zijn gedicht leest). Een fictieve thriller over de Camino, die ik bedenk onder het lopen. Inmiddels vind ik mijn blog wel voldoende, iedere dag dat op spreekwoordelijk papier te zetten. Onderweg, op die boot schreef hij een gedicht voor mij. Misschien komt dat gedicht nog in een andere blog ter sprake, indien het moment daar is. Het is in ieder geval aan Bert en Wim, die ik ook wel de opa’s uit de Muppets show noemde, dat de reis veel draaglijker werd. Misschien kwam dat ook door de humor, het dagelijkse Happy Hour en onze gezamenlijke interesse in het zangeresje van de band.


Beste Wim, je bent een vent met een hart van goud. Waanzinnig bedankt voor je mooie en treffende gedicht. Ik weet zeker dat we elkaar nog eens treffen, wellicht aan de keukentafel bij jou en je vrouw. En nodig Bert en zijn vrouw dan ook uit, ik ben wel benieuwd wie er bij Waldorf past. Of is hij Statler?

Drie Werelden door Wim lees je hier.


Etappe 24

Tja, nu moet ik natuurlijk ook nog iets over de rest van de dag vertellen? Een dag die grijs begint en grijs eindigde maar alleen qua lucht. Een etappe van bijna 30 km lang, ontzettend meditatief en heel bijzonder. Vrijwel heel de dag loop ik in gedachten, en geen verkeerde gedachtes. Ik voel me rijk, en niet qua geld, maar qua leven. Ik heb muziek opstaan waarbij ik regelmatig denk aan het verleden, met sommige liedjes krijg je dat nou eenmaal.

Als Queen voorbij komt, en ik hoor Traveling with the speed of Light, verander ik dat laatste woord door Life. Precies mijn gevoel van vandaag, ik reis met de snelheid van het leven.

Wat is dan eigenlijk de rijkdom in je leven? Ik denk dat het belangrijkste je gezondheid is. Dat is iets waar je ongetwijfeld iets aan kan doen, zelf. Maar zeker niet altijd. Je hebt het niet altijd zelf voor het zeggen. Sporten, goed eten, niet roken hebben zeker invloed. Maar wederom, niet altijd. Mijn levensstijl is zeker niet de beste, maar met de genen die we in de familie hebben zou ik zomaar 93 kunnen worden. Maar misschien ook wel niet en ik besef me terdege ook dat het ineens voorbij kan zijn. Helaas. Er zijn te veel voorbeelden.
Vriendschappen zijn ook rijkdom. Dan ben ik multimiljonair.


Ik dwaal weer enorm af. De etappe, daar wilde ik het eigenlijk over hebben.


30 kilometers meditatie dus. Als ik ongeveer op de helft ben van deze etappe zie ik in de verte het dorpje waar ik heen aan het lopen ben, Magacela. Dat dorpje met een oud kasteel ligt namelijk op een berg. En hoezeer ik ook doorloop, het komt maar niet dichterbij. Donkere wolken boven het kasteel. Ik hoop dat ik het droog ga redden, ik heb al zoveel geluk gehad met het weer.

Ik in de zon, Magacela niet 🙈

Uit wat WhatsApp berichtjes is duidelijk dat Stef voor me zit. Ook de Italianen schijnbaar, die hebben gisteren de halve etappe met een taxi gedaan. Carlos is afgeslagen naar het noorden, een andere variant van de Camino. Inmiddels ben ik in mijn casa rural aangekomen. Dat heeft Carlos toch maar mooi even voor me geregeld, een prima slaapplek voor vanavond! Er was niemand, maar ik vond de huissleutel in een lege plantenpot. De vrouw des huizes is eind van de middag terug, maar ik heb hier een prima gedeelte van een mooi oud gebouw. Er is hier verder niks, dus dat word heerlijk relaxen en hopen op een avondmaaltijd. Het schijnt dat je hier ook kunt eten, waarschijnlijk wat de pot schaft. Geen probleem.
ik heb het gevoel nog uren door te kunnen gaan met schrijven. Maar laat ik dan maar niet doen, morgen is er weer een dag. En voorlopig ben ik nog niet in Santiago 😉.

Groeten uit Magacela, daarachter op die berg.
Plaats: Magacela
Slapen: Casa Rural El Cercón de Candela
Gelopen: 29 km
Vanaf Almería: 546 km
Te gaan: 837 km
Weer: half tot zwaarbewolkt 16C
Gevoel: gedachtes en gedichten

6 Replies to “Dag 24”

  1. Hey Harm, prachtig mooi geschreven en precies de instelling waar ik me helemaal in kan vinden! Rijkdom heeft voor mij ook nul komma niets met geld te maken maar met dankbaarheid en tevredenheid voor en met alles en iedereen goed in je leven. Beetje krom geschreven maar ik denk dat je wel weet wat ik bedoel 😉

  2. Hee Harm!
    Wat jij doet heb ik nog dromen over. Ooit ga ik het ook lopen. Maar dan slechts een kort gedeelte ivm mijn fantastische spieren en gewrichten.
    Heb je het boek dat Shirley MacLaine schreef toen zij de Camino liep?
    Een aanrader.
    Heel veel sterkte weer. En ik ben benieuwd of je de “gevaarlijke honden” al bent gepasseerd.
    Groetjes uit koud Zweden❣️

    1. Niet gelezen nee! Dank 😊.
      Genoeg gevaarlijke honden maar naar mij toe niet, ik loop ook gewoon op ze af, dan zien ze me toch niet als mindere, vooralsnog dan 😉
      Misschien is de Camino Portuguese iets dan! Liefs en groet aan de huskies en Erik natuurlijk 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *