Dag 32

Oi oi oi

Goed, jullie waren net als ik natuurlijk ook zo bang dat het einde Camino was voor me. Wat is het leven zonder deze blogs nog waard? Vanmorgen werd ik wakker van de regen die als een douche met windturbine tegen de ramen aan werd gesmeten. Ik voelde m’n voet en had er eigenlijk meteen een hard hoofd in. Zeker toen ik op m’n slippers ging toiletteren. Maar luister: ik ben in Galisteo én te voet 💪🏼Zittend op een bankje in de locale speeltuin, wel met een koud blikje Mahou 😉

Mijn uitzicht 😁

Regen, als onder een waterval

Nadat we gisteravond werkelijk fantastisch hadden gegeten op tijd naar bed. Een goede nacht en op een Australische dame op doorreis na een enorme kamer met 10 bedden voor onszelf. Vanmorgen kwam het met bakken uit de hemel. Ik besluit na een wonderzalfje uit Nicoles assortiment aan cosmetica de poging te wagen. Nicole is inmiddels al weg, Carlos takes it easy, ik heb al m’n regenkleding aan en ga op pad. Doorweekt binnen een kwartier, naast pijnlijke voeten is het afzien. De wegen zijn rivieren geworden.

A light in the dark

Als ik bergop de weg omhoog neem, of meer de rivier omhoog neem zie ik een lichtje op me afkomen. Het was rond zeven dat we vertrokken en de klok is helaas nog niet verzet. Het is Nicole, doorweekt na een half uur ‘ I am not gonna do zis, my feet zey are very wet, i take taxi’

Of course not zeg ik, we gaan dit gewoon doen. Dat was de peptalk die ze nodig had en we gaan door. Door enorme plassen krijg ik ook natte schoenen maar ik heb m’n dexshell sokken aan én die zijn waterdicht. Heftig begin van deze etappe, hoop hoogtemeters ook.

Droog! 🙏🏼

Ondanks de voorspelde regen blijft het voorlopig even droog zo te zien. En mooi is het ook, weer die kurkeiken maar eigenlijk is heel de etappe prachtig ondanks overspoelde paden. En het grauwe weer.

Speedy Goncarlos

En ineens is Carlos er weer, uur later vertrokken en nu hardlopend achter me. De supermarkt sluit om 14:00 uur en hij heeft te weinig proviand. Zoef, weg is ie. Ik bikkel door voor kilometers over mooie paden, heuvel op, heuvel af. Ineens zie ik Nicole een heel stuk voor me en daar staat Carlos ineens voor me. Een enorme rivier en hij was bezorgd en staat te wachten tot ik er ben om me te helpen. Super natuurlijk! Hij weet niet dat dit op m’n wandelingen op IJsland redelijk vaak gebeurt. Ik heb er ook weinig moeite mee, het water is iets hoger dan kniehoogte en stroomt behoorlijk.

Kapot en pijn

Speedy Goncarlos gaat verder en ik doe rustig aan. Nog zeker twee uur lopen nu. Al had ik het misschien erger verwacht wel, het is en blijft een zware dobber, deze Camino vooralsnog. Maar het is ook niet anders, een beetje uitdaging hoort er bij.
Al met al een mooie etappe. Bij aankomst had Nicole al een koud biertje geregeld voor me en Carlos ingecheckt in dit, klein beetje aftandse Hostal Los Emigrantes.

Ik laat het hier lekker bij en ga douchen.

27 kilometer gelopen, 150 km vanaf Mérida, 750 km vanaf Almería en nog 625 te gaan, ongeveer.

De etappe op Komoot

Leave a Comment