Dag 42

Een best speciale dag eigenlijk

Heerlijk geslapen in Casa Rural Molino 1914, met €30,- zonder eten wel prijzig voor Spaanse begrippen. Om 08:00 uur loop ik naar de overkant waar de bar zit voor koffie en de vrijwel dagelijkse toast met jam. Gisteren eerst een vliegticket gekocht maar vanmorgen pas de etappes geteld die er nog zijn, komt goed qua datum. Het zit aardig in m’n hoofd. Hoewel er geen officieel bordje zal staan tik ik vandaag de 1000 kilometer aan vanaf Almería en ben inmiddels ook al weer zo’n 400 km vanaf Mérida gelopen!

Mist

De ochtend begint in de dikke mist, kan me niet herinneren dit eerder meegemaakt te hebben zo uit m’n hoofd. Het maakt het wel mystiek eigenlijk. De zon doet z’n best maar de eerste uren op weg lukt het nog niet zo goed de nevel te laten verdwijnen. Mij maakt het weinig uit, gisteren voelde zwaarder en vandaag loop ik goed, vol energie.

Castillo de Castrotorafe

Ik hoop eigenlijk dat de mist pas gaat optrekken als ik bij deze kasteelruïne ben en dat is gelukkig ook zo. Van het mystieke naar blauwe lucht in een half uur dat ik daar ben. Ongekend mooi om daar in m’n uppie te zijn, de vergezichten zijn fenomenaal. Ik voel me echt super vandaag en ben blij met m’n eigen gezelschap. Kan tegen mezelf mauwen over de pijntjes die ik heb, lachen om m’n eigen grappen. Hardop zingen en als ik het ff beu ben zet ik gewoon een podcast op die me door de kilometers heen helpt. Trots ben ik ook op mezelf, door de volgende plek te reserveren en te bellen met mijn (steeds beter wordende maar nog gebrekkige) Spaans. Gewoon een kwestie van doen eigenlijk.

1000 kilometer

11 kilometer voor het eind van deze etappe, maar ook het einde van de Vía de la Plata tik ik de 1000 km vanaf Almería aan. Nou ja, ongeveer want er staat geen bordje. Tenslotte deed ik de Camino Mozárabe die overging in de Vía en nu weer verder gaat westwaarts naar Santiago met de naam Sanabres. Ik denk dat het inmiddels wel wat meer dan 1000 kilometers zijn, het maakt eigenlijk ook niet zoveel uit. Ik heb Andalusië, Extremadura doorkruist en ben aardig op weg in Castilië Y León. Qua provincies waren het Almería, Granada, Cordoba, Badajoz en ook Cáceres, Salamanca en Zamora waar ik mijn voetstappen achter heb gelaten. Best gaaf eigenlijk.

Casa Rural Tio Quico

Ik lig dit op bed te schrijven, na een heerlijke dag. Dit is ook weer zo’n mini dorpje waar de albergue voor pelgrims dicht is. Dan maar weer de buidel trekken om hier voor €25,- te overnachten. Wederom een schitterende plek en ik ben denk ik weer de enige. Prima hoor, ik vermaak me wel en relaxen kan ik na een etappe ook goed. Na morgen op de Sanabres zijn er ook weer volop open albergues, dat is ook prima. Wie weet kom ik weer eens een pelgrim tegen, of niet.

De etappe

Ik liep heerlijk en vooral vrijwel pijnloos, genoot van het warme zonnetje en de natuur. Nog 371,15 km naar Santiago ‘volgens het boekje’ en dan nog een kleine 100 door naar Fisterre, het eind van de wereld en de Atlantische Oceaan. Want dat was oorspronkelijk de bedoeling, daarheen lopen dwars door Spanje vanaf de middellandse zee.

De etappe staat weer op Komoot 😉

De etappes (ongeveer hè)

Comments

  1. Wat is het toch prachtig, zeker die plaatjes van Castrotorafe!

Leave a Comment