Dag 47

Maak je gast blij

Kijk, Horeca is een vak. Ik weet daar alles van.
Ik kom terug bij het Hostal na m’n twee pilsjes en schrijven van m’n blog en vraag of het restaurant open is en hoe laat. Maar helaas vanavond gesloten. Aangezien het ontbijt pas om 09:00 uur is (en exclusief in de prijs) had ik al gezegd waarschijnlijk tussen 7 en 8 uit te checken. Er staat een tasje klaar voor me met een bocadillo (broodje) een appel en wat te drinken. Kosteloos en met een briefje met Buen Camino erop. Dat is nou geweldige service.

Paspoortnaam hè 😉

Kei hert ga ik

Ijskoud is het wederom als ik vertrek uit Puebla, misschien iets te weinig aan ook. Maar ik had een fantastische avond en sliep heerlijk in dat luxe bed. Na een stuk over de weg en wederom wat natuur is er een flink aantal kilometers over een 80km weg. Zonder verkeer, dus geen probleem. Net als ik afsla de natuur in hoor ik iets. Een hert zie ik staan, redelijk dichtbij. Ik zet m’n telefoon op videomodus en loop die richting op, het hert heeft me niet in de gaten en loopt over het pad m’n kant op. Schrikt zich kapot, wat een mooi beest en perfect vastgelegd. Helaas niet te uploaden deze video maar deze Camino leg ik sowieso vast dmv film dus jullie kunnen dit moment later nog in Pathé bewonderen 😉

Requejo

Als ik dit iets grotere dorpje binnenloop hoop ik vooral op een bar én koffie! Maar het eerste centrale punt is uiteraard de kerk. De deur staat open, hé, het is tenslotte zondag. Ik loop naar binnen en daar komt de pastoor in zijn gewaad aan, met kluskoffer en keukentrap, haha! Ik kon m’n lach niet onderdrukken en hij ook niet. Hij groette me, vertelde me waar ik de stempel kon vinden voor in mijn pelgrimspaspoort en wenste me een Buen Camino. Mooi dit! Ook mooi dat de bar 10 meter verderop open is en ik daar heerlijk twee grote koppen koffie drink. Er loopt zowaar een andere pelgrim voorbij als ik daar zit. Een Aziatische man die ik gisteravond toevallig ook al zag lopen, zij het zonder bepakking. Het valt op, een Aziaat hier, die zie ik erg weinig.

De mist in

Nou ja niet letterlijk de mist in. Ik volgde de pijlen het dorpje uit, maar volgens de kaart zou ik een nationale weg moeten volgen, de N525. Maar ik volg toch maar de pijlen, al zijn die vrij schaars. Ik heb een erg mooi stuk natuur na een hek wat ik open moest maken en loop daar samen met wel 100 koeien. Aan het einde van dit pad wederom geen pijlen meer, wel een prachtige nieuwe enorme spoorbrug. Ik vind een aantal keien die als peil zijn neergelegd en volg de route. Dan weer verwarring alom. Een alternatieve route naar links en de oude weg naar rechts. Toch lijkt het erop dat niet heel veel mensen hier lopen, de meeste mensen zullen de interactieve kaart wel volgen.

Ik steek een rivier over via wat grote keien en dan gaat de weg redelijk steil omhoog. Het gras staat ook hoger dan normaal op zo’n pad, waaruit blijkt dat hier niet veel gelopen wordt. Maar uiteindelijk is het prima te doen en zie ik op mijn maps dat ik de weg nader.

Er loopt gelukkig een breed pad naast de verharde weg die ik volg, tot ik een kruis zie staan met daarnaast een bankje. Het is inmiddels 13:30 uur en dit is een prima plek om eens dat broodje wat ze voor me gemaakt hebben op te eten. Even lekker relaxen hier.

En waarom niet alvast een stukje van mijn blog typen? Die extra tijd straks steek ik wel in een biertje op een terras, hopelijk schijnt de zon dan nog want ik heb nu nog geen idee hoe lang ik nog onderweg ben. Schatting is een kilometer of 10 en het is best wel glooiend.

Such a perfect day 🎶

Oh man man man wat een dag. Zoveel hartjes voor deze dag. Ondanks dat er hierna nog veel verwarring is (want Gele Pijlen alle kanten op) kan het niet op voor me. De natuur is geweldig, herfstkleuren overal. M’n lichaam werkt fantastisch mee en zelfs als ik er bijna ben na 28 km had het nog best even mogen duren. Genieten met een grote G. Ik denk zelfs één van m’n mooiste Camino etappes al zijn er daar inmiddels wel aardig wat van.
Ik denk dat ik vandaag de gelukkigste mens was op aarde, maar zeker van de etappe Puebla de Sanabria naar Lubian. Die eenzaamheid en het monotone maar meditatieve lopen door de natuur, die vriendelijke mensen met hun Buen Camino in hun mini dorpjes, de zon die me vandaag in een T-shirt liet lopen toen de kou was vertrokken. Fenomenaal. Werkelijk, soms is de Camino zo fantastisch ❤️

Lubian

Een bruggetje over een rivier, oude vervallen huizen en dan ineens die albergue in een mooi oud huis aan de rand van het dorp. Met geweldige vergezichten. Ik ben niet de enige, de weinig spraakzame Aziaat is er ook en zit wat te eten. Het is een Koreaan, begonnen in Sevilla, na een week de bus gepakt naar het noorden en nu verder op deze Camino Sanabres. Dat is niet echt een camino maar gewoon de mooiste gedeeltes wandelen. Maakt niet uit, ieder z’n ding. Er zijn twee verdiepingen in de Albergue en aangezien meneer mondkapjes gewoon is besluit ik ‘om COVID redenen’ boven te slapen. Zo hebben we ieder een privé verdieping vannacht.

De etappe

Met 28 kilometer en 2x de hoogtemeters van de afgelopen dagen wellicht geen walk in the park. Maar ik ben zo blij met zo’n dag dat het me weinig deed. Fysiek dan. Ik zit nu heerlijk op het terras aan een ijskoude Mahou in de zon, dat was zeker nog een kilometer verderop.

De etappe staat op Komoot, ik wens jullie het voldane fijne gevoel dat ik nu heb 🥰

Comments

  1. Geweldig weet je avonturen te lezen. Fijn dat het met lopen en de conditie zo goed gaat. Dat maakt het genieten een stuk makkelijker.

  2. Really nice writing and photos, Harm. I see you’re now deep into meditative walking – stillness, happiness… It all comes up each day but it’s always different.
    Enjoy!

  3. Als je geluk hebt kan je in die omgeving ook wolven zien. Jos is daar als cadeau voor z’n 50e verjaardag naar toe geweest en was zo gelukkig (weliswaar pas op de derde dag). Prachtig weer hoor, en look om het verslag bij de plaatjes te lezen (de foto’s stonden al wat eerder op Komoot)

Leave a Comment