Tag: Camino Mozárabe

Dag 16

Dag 16

Etappe 16 alweer, soms lijkt het voorbij te vliegen, maar kijk ik terug dan lijkt het alsof ik er al een maand of langer op heb zitten. Het is voor mij wel duidelijk dat de etappes tussen Granada en Cordoba van mindere betekenis zijn qua natuur dan het eerste stuk. Dit houdt niet in dat het niet interessant is op dit moment. Sterker nog, ik verdrink haast in een zee van gedachtes. Dat vind ik helemaal niet erg, maar mijn manier van mediteren en met mezelf bezig zijn is vooral in de natuur. Geeft mij de meeste rust. Het is overigens bijzonder om te zien hoe iedereen met elkaar omgaat, er is veel wederzijds respect. Op dit moment zijn de Spanjaarden beneden in de bar, echt het meest luidruchtige volk ter wereld, die dat respect heel even niet verdienen 😂. Wat een kabaal, en het is niet eens spitsuur. Ook niet eens druk. Ik denk dat het aantal gasten beneden een uur of 2 geleden nog 50 was, maar net waren er nog een stuk of vijf. Ik denk dat vijf Spanjaarden in een bar het equivalent is van 100 Nederlanders in een kroeg. Qua herrie.

Carlos zat vanmorgen nog te ontbijten, en ik, Stef en Henning vertrokken rond acht uur. Eerst een kopje koffie bij de lokale bar, en dan de etappe naar Santa Cruz. Een zeer fraaie ochtend wederom. In het, boven op een berg gebouwde dorpje Espejo, zijn de uitzichten geweldig maar de Gele Pijlen schaars. We worden de verkeerde kant opgestuurd door iemand, tenminste dat denk ik, dus ik besluit om terug te lopen naar het kleine centrum voor een kop koffie. Daar kom ik Carlos weer tegen en samen vinden we de weg uit het dorp. Kilometers lang lopen we over een weg die het meest doet denken aan de rivierbedding uit eerdere etappes. Het is snikheet, op deze keienweg, en we besluiten een stuk af te steken, wat de oude route was. Uiteraard niet zonder slag of stoot, want ik denk dat we hierbij minimaal een kilometer omlopen. En net zoals iedere gram telt in de rugzak, telt iedere kilometer lopen. Ik hoop dat de Nederbelg en de Duitser de goede route hebben gevonden.


Ik heb al verraden dat mijn hotelkamer boven een bar is. Ik werd wel er blij toen we aan kwamen lopen, lekker makkelijk, aan een doorgaande weg met twee hotel-restaurants aan weerszijden. De mannen hebben voor € 20 per persoon ieder een eigen (en prima!) kamer met badkamer. De Canadese dames, zitten aan de overkant in een hotel. Het is vooral relaxed na deze hete dag door de olijf boomgaarden om een eigen plekje te hebben. Een blog te schrijven, een dutje te doen, een stukje te lezen, en beneden lekker wat eten en een drankje doen. Very convenient!

Mede doordat ik regelmatig afdwaal, wilde ik deze blog wat korter houden dan deze is. Het is zoals het is. Maar nu is het toch echt tijd om voor vandaag af te sluiten. Morgen naar Cordoba, 20 km lopen en dan even échte (lichamelijke) rust. Ik denk er zelfs aan er nog een dag achteraan te plakken en woensdag weer verder te gaan. Ik zie wel. Het zou zomaar een gezellige zaterdagavond kunnen worden hier, met z’n zevenen. Morgen lekker een uurtje later vertrekken lijkt me een prima optie. Hasta Cordoba!


Hold your horses!
Ik was gisteren klaar voor een ‘ Night on the Town‘ althans dat dachten de Canadese dames. In het geval dat ik niemand tegen zou komen om mee te dansen, of te sjansen, gingen we samen maar vast op de foto. Die stuurt Maureen net door. Wil ik jullie zeker niet onthouden! Die siësta wordt telkens korter 😂.

Plaats: Santa Cruz
Slapen: Hostal La Galla Casa Jose
Gelopen: 22,1 km (officieel)
Vanaf Almería: 342,3 km (idem)
Te gaan tot SdC: 1041,5 km (ook)
Weer: 25C of meer
Gevoel: divers 😊

Dag 15

Dag 15

Baena, nou, bijna niet. Een stadje zonder identiteit, wil er bij horen maar het lukt maar niet. Te veel mensen uit de locale industrie, te verspreid en gewoon niet mooi. Dan de etappe, moet ik nog over olijfboomgaarden beginnen? Een dag zonder olijfboom, is een dag niet gelopen lijkt het.
Veel over (niet drukke) verharde weg vandaag. M’n lichaam heeft het zwaar, althans, mijn bovenbenen. Ik loop vandaag een aardig eind met Stef op, gezellig én in moederstaal praten. Hij is 55 en heeft een jaar sabbatical, weet nog niet wat hij gaat doen met deze Camino. Zijn vrouw wil best dat hij naar huis komt, hij misschien ook, maar ach hij ziet wel. De Camino gaat niet om de eindbestemming maar om de Camino, de weg, zelf. Tuurlijk gaat het om het onderweg zijn. Voor mezelf geldt dat ik graag van de middellandse zee naar de atlantische oceaan wil lopen. Santiago is niet mijn eindbestemming, maar wel een belangrijke stop.

De ochtendstond

De 20 km lange etappe is niet zwaar maar mijn benen zijn dat wel. Na een lunchstop onder een olijfboom tref ik Carlos, hij wil zaterdag in Córdoba zijn maar ik ga de etappes toch zo verdelen dat ik geen 30+ kilometers doe. Stef en Henning, de Canadese dames en Stig blijven volgens mij morgen ook in Santa Cruz, op slechts 20 km van hier.

Castro del Rio blijkt wél een mooi dorpje, wat heet, mooie steegjes, huizen en mensen. We slapen alle vier, de mannen dus, in de locale albergue. Hiervoor moeten we naar het politiebureau om de sleutel te halen, geniaal! Oom agent plaatst een mooie politie stempel in ons pelgrim paspoort en geeft ons de sleutel. Kosten: nul. Het is een gift van de gemeenschap, de albergue is gratis! We slapen in een oud gebouw in het oude centrum, er is niet veel maar er is een bed. Dat is genoeg voor vandaag. Ik ga relaxen en vooral de spieren ontspannen nu. Fantastisch weer, zonnig en niet te heet. Morgen weer een nieuw avontuur naar Santa Cruz. Gegroet uit Castro del Rio en tot morgen.

Oh ja, de etappe!

Plaats: Castro del Rio
Slapen: Albergue
Lopen: 20km
Vanaf Almería: 320
Tot Santiago: Een hoop
Weer: heerlijk, zo’n 20C
Gevoel: been pijn, hoofd goed
Dag 14

Dag 14

Met z’n vieren vertrokken we vanmorgen om 8:00 uur, de lange etappe naar Baena met niets aan dorpjes tussendoor. Stef, Carlos, Henning en ik. De drie Canadese dames zouden samen met de Deen Stig een half uur later vertrekken. Gisteren al proviand ingeslagen in de supermarkt, en het weer zou beter zijn dus helemaal zin in! Ik loop vrij lang met Carlos op, maar op een gegeven moment heb ik ook zin om even een stuk alleen te lopen.

Het zijn weer oneindig veel olijf boomgaarden. Echt ongelofelijk, volgens mij loop ik al bijna 80 km door deze velden met bomen. Het is vandaag best wel relaxed lopen verder, weinig langs de verharde weg. Toch is het omdat een dorpje onderweg ontbreekt, best een pittige etappe. Ik loop vooral door, neem eigenlijk nergens mijn rust. Ik eet mijn fruit en broodje onderweg op, tijdens het lopen.

Na een goede drie uur, en 16 km gelopen te hebben, is er een boerderij die de eentonigheid doorbreekt. Ezels, een paard, een aantal kippen en een haan staan gemoedelijk naast een stal. Iets verderop staan een hoop ganzen, en een aantal kalkoenen maken een hoop herrie. Een prachtig tafereel na al die olijfbomen!


Ik en de dames

Gisterenmiddag was een relaxte middag, ik heb met de mannen ergens thee gedronken met een gebakje om vervolgens ‘s avonds met de drie Canadese dames te gaan uit eten. Verschil moet er zijn! We liepen ergens een café restaurant binnen en hadden een beetje onze twijfels, maar dat kwam meer dan goed. Het was weer gezellig! Die statige oude dame kwam nog even ter sprake, van de avond ervoor. En een van de Canadese dames zegt; ze zei nog iets tegen jou, ik zal eens opzoeken wat dat betekent. ‘Aprovechar’ – take advantage zegt ze, ofwel: doe er je voordeel mee. Dus ik neem aan dat ze mij als enige man tussen drie vrouwen wilde vertellen dat ik van de situatie moest profiteren, hahaha. Ze zijn alle drie ontzettend lief hoor, en gezellig, maar vrouwen van rond de 60, dacht het niet 😊.


Tegen twee uur loop ik het stadje Baena in waar ik vanavond verblijf, wederom in een privé accommodatie en in dit geval een pension. 300 kilometer gelopen sinds Almería vandaag! Zo op het eerste gezicht lijkt het me een klein industriestadje. Het ziet er niet bijzonder fraai uit. Net voor het stadje was er nog wel wat mooie graffiti.

Ik heb min of meer samen met Carlos besloten om de laatste drie etappes in twee etappes te verdelen. Dat houdt in, morgen een kilometer of 27. En daarna door naar Cordoba wat rond de 35 km zal liggen. Hij heeft daar onder andere afgesproken met vrienden.
Voor mij houdt dat in dat ik een extra rust dag in kan lassen. Dus drie dagen Cordoba in plaats van twee. Na twee weken iedere dag lopen lijkt me dat wel een welkome afwisseling!


Rest mij nog de etappe van vandaag, en een middag dutje. Hasta mañana 😘

Plaats: Baena
Slapen: Pension Los Clavales
Gelopen: 25,9 km
Vanaf Almería; 300(!) km
Te gaan tot SdC; 1083
Weer: 15 graden en licht bewolk
Gevoel: Tijd voor rustdagen, moe lichaam.
Dag 13

Dag 13

Alcalá la Real

Het was een beetje een vreemde dag vandaag, ik versliep mij en voelde mij helemaal niet lekker vanochtend. Had met Carlos afgesproken om 8:00 uur, maar dat werd een paar minuten later. Zelfs geen zin in koffie, dat is voor mijn doen best apart! Ik haal nog even snel een broodje voor onderweg en dan zijn we op pad, een dag die in het teken zal staan van regen, maar vooralsnog lijkt het mee te vallen.


Even terug naar gisteravond. Ik vond een leuke bar, althans volgens de Google reviews, en zat daar relaxed met een glaasje bier toen de drie Canadese dames binnen liepen. We dronken samen wat en besloten in het naastgelegen restaurant een hapje te eten. Gezellige, maar ook wat diepere gesprekken, onder andere over Alzheimer. Één van de dames heeft hier in haar familie ook mee te maken en mijn vader overleed er aan. Heel je leven bouw je aan je herinneringen, waar je het liefste met veel voldoening en plezier aan terug denkt. En dan wordt in korte tijd, alles wat je had aan herinneringen van je afgenomen. Een verschrikkelijke ziekte. Het heeft mij aardig wat tijd gekost, om de fijne dingen van en met mijn vader te herinneren. De eerste maanden na zijn overlijden, zag ik hem vooral in die isoleercel waar ze hem hadden gestopt. Puur en alleen omdat ze hem niet de baas konden. Uitzicht op het politiebureau, zodat mijn vader dacht dat hij opgesloten was, hij wist alleen niet wat hij gedaan had. Het doet echt pijn om hier aan terug te denken, nu weer.


Maar goed, we gaan terug naar mijn Santiago avontuur. Ik loop met Carlos het dorp uit, en we hebben weer heel wat te bepraten. Uitermate gezellig is het weer! We komen ergens de NederBelg Stef tegen, en na een kort gesprekje en het feit dat Stef liever alleen loopt vervolgen Carlos en ik onze weg. De Duitser Henning sluit even later bij ons aan, en we drinken een kop koffie ergens onderweg. We lopen gedrieën verder naar onze eindbestemming als het een beetje begint te druppelen, chirimiri, zegt Carlos. Chirimiri? Ja, chirimiri is het woord voor regenval, maar dan zo weinig dat je er tussendoor kan lopen. Mooi woord!

Het is net na de middag dat we onze eindbestemming bereiken. Zo vroeg ben ik nog nergens op een eindbestemming geweest. Iets meer dan 20 km vandaag met een korte pauze. Ik drink een kop koffie met de Duitser, en ga daarna op zoek naar mijn hotel. Daar ontmoet ik ook de drie Canadese dames weer, gezelligheid!


Gisteravond, naast ons aan een tafeltje, zaten drie mensen die ik bestempelde als mobiele brigade. Dit vanwege de mobiele telefoons, continu! Ik denk dat de gezamenlijke leeftijd 270 jaar was. Prachtige mensen dit, die nog even een praatje met ons maakten, vooral de dame die met de rug naar ons toe zat, een echte statige Spaanse dame, iemand met aanzien!

Mooi oud worden ❤️

1114 km nog naar Santiago de Compostela dus. Vanmorgen moest ik daar even niet aan denken, maar nu heb ik er weer enorm zin in! Vandaag vinkten we de 13e etappe af, dus nog ongeveer 40 te gaan zonder rustdagen. Diverse avonturen, diverse natuur, diverse mensen, veel diversiteit dus. De foto’s van vandaag zijn niet zo bijzonder, maar ik heb lekker gelopen, we hebben een hoop gelachen en ik ben blij als ik morgen weer onderweg ben. Nu eerst maar eens een middag dutje 😘.

Plaats: Alcaudete
Slapen: Hotel Hidalgo
Gelopen: 22,2 km
Vanaf Almería: 275 km
Te gaan tot SdC: 1114 km
Weer: bewolkt met chirimiri 😂☂️ en 15 graden
Gevoel: Snotterig, maar energiek
https://www.komoot.com/tour/100603187?ref=itd
Dag 12

Dag 12

Móclin om 19:30 uur

Nieuwe pelgrims dus! Als ik mijn spullen weg heb gezet en even later buiten kom is alleen Stig er nog, de Deen uit het boekje. Hij loopt van Almería naar Cordoba en heeft besloten het daarbij te laten. Ik besluit een rondje door het dorp te doen, prachtig! Kijk zelf maar:


Rond 17:30 uur loop ik naar het centrale pleintje in het dorp om te kijken of de bar open is en wat ik daar eventueel later kan eten. Ook de rest van het groepje uit de albergue komt van diverse kanten aanlopen. Allen dezelfde gedachte, is de bar open. Dicht, alles is op maandag dicht. Gelukkig is de mini buurtsuper open, toch nog iets te eten straks. Iedereen haalt wat te eten en drinken en terug bij de albergue zitten we gezamenlijk met een drankje buiten, gezellig! Het is als volgt: Stig, Denemarken, loopt van Almería naar Cordoba. De Duitser, Henning geloof ik, loopt van Granada naar Cordoba. Stef, een Nederbelg (geboren nabij Lommel, 30 jaar in Nederland) loopt vanaf Granada naar misschien Santiago, maar ziet wel. En dan zijn er drie Canadese dames, die via een reisorganisatie dit doen, met bagage vervoer, van Granada naar Cordoba. Voor hen is het dan ook niet per definitie een Camino. Allen 50ers en 60ers schat ik. Ik ben denk ik de jongste. Vanaf vandaag is Carlos dat weer, want die blijft nog een dagje extra in Alcalá la Real, mijn overnachtingsplek vanavond.


De route gaat uit het dorp steil omlaag, ik heb nog twee anderen van de groep gezien maar denk dat de rest in het dorp aan het ontbijten is. Het is zwaar bewolkt boven de Sierra Nevada, en de richting waar ik op kijk is ook al niet best. Toch is het mooi, zeker het eerste stuk is een mooie route. Daarna moet ik een stuk over een 100 km weg, dat is echt niet mijn hobby. Gelukkig gaat de weg snel weer naar links, en door een olijfboomgaard heen. Ik voel al snel een paar druppels, maar gelukkig blijft het daarbij, zelfs het zonnetje laat zich nog heel even zien!

Ik kom in het langgerekte en slaperige dorp Ermita. De bar waar ik gepland had te lunchen is dicht. Maar niet getreurd, ik heb nog een en ander bij me aan fruit en hartigs. Als ik in het dorpje op een bankje zit te lunchen, komt er een oude man vragen of ik de Camino aan het lopen ben. Met mijn klein beetje Spaans lukt het mij het uit te leggen, en hij wenste mij een Buen Camino. Gaaf vind ik dat. Ik doe mijn rugzak weer op en loop verder, drie wijzers zeggen mij dat ik naar links moet, alleen 100 m verder op zie ik geen enkele pijl meer op een splitsing. Er staat iemand in een tuin te werken die me de goede richting op wijst, aardig! Ik ben eigenlijk niet gewend in de Spaanse dorpjes dat men zo vriendelijk is. Men is meer terughoudend over het algemeen. Ik vind mijn weg en loop het dorp uit, daar zit ook nog een oude baas die me een goede reis toegewenst. Geweldig dit. Groots, die kleine dingen die onderweg gebeuren. En het lijkt niet op te houden vandaag. Twee oude dames komen me tegemoet en vragen me uit welk land ik kom, in dit korte gesprekje wijzen ze en zeggen ze; otro Peregrino. En inderdaad, in de verte komt iemand aan, ik denk dat het Stig is. Ik heb er een aardig tempo in zitten dus ik loop door, ik wil om 14:00 uur uiterlijk in mijn guesthouse zijn. Anders moet ik tot 16:00 uur wachten.

Het laatste stuk heb ik daarom het tempo hoog liggen, in Alcalá la Real kom ik Stef tegen. Hij heeft niets geboekt en gokt het erop dat er bij mij in het Guesthouse ook een kamer voor hem is. Hij heeft geluk! Nu schrijf ik hier deze dag etappe, morgen wordt het wat slechter weer. Maar de vooruitzichten zijn best goed verder, richting Cordoba. Ik laat het hierbij voor vandaag, had al een en ander geschreven maar niet opgeslagen. Dus nu mocht ik het overnieuw doen, waar ik niet echt heel veel zin meer in had natuurlijk. Maar hey, ik overleef het wel 😉.

Plaats: Alcalá la Real
Slapen: Guesthouse Mirador Tierra de la Frontera
Gelopen: 24,2 km
Vanaf Almería: 252,26
Te gaan tot Santiago: 1131,55
Weer: zwaarbewolkt to halfbewolkt, 16 graden
Gevoel: bewolkt 😉 (vanwege verlies eerdere tekst)
Dag 11

Dag 11

Eindeloos olijfbomen

Het is 9 uur als ik de deur achter me dicht trek en door de smalle steegjes naar de bar van Wygard en Julie loop. Een kop koffie, afscheid en door naar het busstation voor de bus naar Pinos Puente. Wat lekker, dat ik gisteren de helft van de etappe al gedaan heb! Gisteravond gezellig met z’n drieën gegeten bij een authentiek Mexicaans restaurant met een geweldige inrichting. Ik was bijzonder welkom in Granada en ben mijn gastheer en -vrouw enorm dankbaar, het was een prima weekend en ik vind het haast jammer dat ik al weer door ‘moet’.

Om 10:15 uur stap ik de bus uit (hè, nu zit dat liedje van Abel wéér in mijn hoofd, maar hij stapte in). Ik loop door het dorp en aan de andere kant er weer uit. Wilde ontbijten maar helaas is de bar die ik voor ogen had nog gesloten. Dan maar verder op een muesli reep. Kilometers loop ik langs een 80 km weg, dit zijn de niet leuke stukken. Ik zie aan de andere kant van een rivier naast de weg een pad, ik weet dat ik een rivier door moet steken vandaag, via een bericht van Carlos gister en zodra ik een goede mogelijkheid zie grijp ik deze aan. En ineens zie ik ook weer een vage Gele Pijl. Wellicht liep de route eerst zo? Ik had gelezen en dacht dat ik heel lang naast de weg zou lopen, dit is beter!

Door olijfboomgaarden loop ik, genietend weer in de natuur te zijn naar het dorpje Olivares. Je raadt nooit wat deze naam betekend, of wel? Bij bar Las Vegas, hoe verzint men het, een mini barretje met een gigantisch terras, neem ik een lange pauze. Cortado, broodje kaas, glaasje fris, niet te warm en in een lekker zonnetje geniet ik. Alleen die enorme klim naar Móclin nog denk ik, en dan is etappe 11 ook een feit.

Ik loop het dorpje uit waarbij ik alleen nog wat slaperige honden tegenkom en volg de Gele Pijlen, waarvan ik vind dat ik ze met een hoofdletter moet gaan schrijven. De Gele Pijl is de Rode Draad op De Weg. De klim is inderdaad een pittige, maar het is erg mooi en bovendien zijn dit de sportieve elementen waar ik enorm van geniet. Een beetje bikkelen hoort erbij. Hoe hoger hoe mooier de uitzichten worden en als dan ook nog ineens het kasteel van Móclin zichtbaar wordt om een volgende bocht is het bijna jammer dat ik m’n laatste kilometer van etappe 11 loop. Maar er is nog energie, en ik wil straks nog wel een en ander zien. Heb begrepen dat je aan de andere kant van dit dorp-op-bergtop de bestemming van morgen, Alcalá la Real ziet liggen. Ook met een kasteel en op een berg.



Kasteel Móclin

Ik zoek de privé albergue of Casa Rural waar ik een privé kamer heb vanavond. En ik ben niet alleen! Pelgrims, als ik het goed begreep begonnen in Granada, en twee in Almería. Een Canadese onderweg naar Cordoba. En twee Nederlanders. Ik moet nog even allemaal uitzoeken hoe het zit. Ben benieuwd , in ieder geval zit ik op een pracht plek en komt deze etappe 11 in de top der mooie dagen.

Morgen de etappe naar Alcalá la Real, 25 kilometer, waar ik een privé accommodatie heb bij een bierbrouwers familie, zoiets meen ik ergens gelezen te hebben. Nu al dorst 😄. Etappe info hieronder, ik ga douchen.

Plaats: Móclin
Slapen: Albergue La Fundación
Gelopen: 16,1 km
Vanaf Almería: 230,51 km (officieel)
Te gaan tot SdC: 1153,30 km (officieel)
Weer: half bewolkt, frisse ochtend, middag 20C
Gevoel: terug naar de natuur 👌🏼
https://www.komoot.com/tour/100352516?ref=itd
Dag 10

Dag 10

On fire!

Ik was wat besluiteloos deze ochtend, inmiddels is het al 10:00 uur geweest en weet ik nog niet wat ik ga doen. Toch morgen volle bak, of streep ik vandaag etappe 10 naar Pinos Puente af? Ik stuur Carlos een berichtje maar krijg niet meteen wat terug. Ik besluit te gaan lopen, Granada uit en dan wel kijken hoe ver ik kom. Als ik na iets meer dan een uur de stad verlaat krijg ik een bericht terug. Met veel moeite heeft Carlos een paar uur geleden in het donker de stad verlaten voor zijn lange etappe naar Móclin. Hij verlaat net het eerste dorp Atarfe. Ik loop aardig door, heerlijk zonder rugzak op en loop tot aan Atarfe boven de 6,5 kilometer per uur! ON fire! Ik ben een machine aan het worden 😂

Als ik de snelweg oversteek zie ik de borden naar Almería en ik denk ‘been there, done that’. De andere kant op staat een bord met Cordoba, mijn eerstvolgende grote stad, wat mooi dit avontuur! Gisteren gezellig geborreld met Wyg, en toen hij ging werken met Carlos. Geen klein dingetje; we konden vieren dat we het 200km punt hebben aangetikt!

200 km – nog 1300 km te gaan

Het stuk na Atarfe is misschien nog wel erger dan de buitenwijken van Granada en het industriegebied bij elkaar. Mijn tempo gaat inmiddels ook een stuk omlaag, al is het heerlijk weer om te lopen, een flauw zonnetje en een graad of 16. Dan zie ik rechts van de spoorlijn het dorpje liggen, mijn eindbestemming van vandaag. De voeten wederom vermoeid. Maar met de wetenschap dat de etappe van morgen, met een zeer steile klim met je aan het eind, nu een stuk makkelijker is. In ieder geval korter.

Ik loop het dorpje in en zie mensen staan bij een bushalte. Ik ga even zitten maar dan komt meteen de bus naar Granada al aan rijden! Winning! In the bus stuur ik Wyg een appje dat ik er zo weer ben. Vanaf het bus station loop ik de laatste 3 km door de mooie stad, en langs de kathedraal.

Nu schrijf ik mijn blog onder het genot van een pizza en een biertje, prima rustdag was dit 😉.
Het eerste deel van dit enorme avontuur zit erop, en ik ben zeer benieuwd wat er allemaal nog gaat gebeuren. Spannend en gaaf!

De minst interessante etappe tot nu toe was dit, maar dat is ook logisch lijkt me. Vanavond nog even samen met Wyg en Julie de stad in, morgen de bus terug naar Pinos Puente. Ik kan rustig aandoen morgen nu en hoef niet voor het krieken van de dag, in het donker, te gaan lopen.

Rest me nog de info over etappe 10, tot morgen, lief dagboek.

Plaats: Pinos Puente
Slapen: Granada bij vrienden
Gelopen:21,2 km
Vanaf Almería: 217,36 km (officieel)
Te gaan tot SdC:1164,84 (officieel)
Weer: halfbewolkt, 16 graden
Gevoel: Blij dat ik vandaag ging!
Dag 9

Dag 9

Granada 😍

Het is te vroeg, nog te donker als ik de deur van het guesthouse achter me dicht sla. Het weer is als mijn humeur, niet al te best. Grauw, grijs en somber. Waarom weet ik eigenlijk niet, prima geslapen en een relaxte avond gehad. Dan maar eerst koffie, gelukkig zijn die barretjes in Spanje altijd heel vroeg open. Als het wat lichter is zoek ik de weg het dorp uit, wat nog niet mee valt. De gps werkt niet mee, het is klef buiten ondanks dat het niet warm is, vies weer. Het eerste stuk gaat door veel struikgewas en ik blijf de spinrag uit mijn gezicht vegen. Als ik een stuk het dorp uit ben besef ik dat ik mijn ontbijt ben vergeten. Zucht. Niet mijn ochtend schijnbaar.

Na het dorp Dudar meteen een pittige klim de heuvels in. Ik kom weer iets in mijn element gelukkig, en zeker als ik een prachtig oud aquaduct dichterbij zie komen. Ik hoor belletjes, veel belletjes klingelen. Wat is dat, geen plek voor koeien hier zo hoog toch? Bij het aquaduct aangekomen te zijn zie ik allemaal geitjes, met een bel om. Dat terwijl ze achter een afscheiding staan. Net als een hele grote hond. Die komt meteen op me afgesprongen en even denk ik dat hij of zij over het hek heen komt. Blaffende honden bijten niet maar toch. Als ik de hond even vermanend toespreek begint deze te kwispelen. Dus zo agressief is ze niet. Wat een mooie plek is dit, ondanks het grijze weer. Mijn humeur is meteen een stuk beter!

De eerste mountainbikers passeren me met een buen día en de zon begint het te winnen van de wolken. Ik denk aan dat liedje van Abel; Onderweg. “Wolken lijken te vluchten” . Eigenlijk wil ik een playlist opzetten maar er zijn dermate veel fietsers dat me dat niet slim lijkt, ondanks het brede pad.

Na een heel stuk over dat pad op die bergkam, met mooie uitzichten naar alle kanten, begint er ook weer een afdaling. Het zwaarste is gedaan en ik daal af naar een oud klooster, totaal vervallen maar je ziet hoe prachtig het ooit geweest moet zijn. Inmiddels komt er telkens meer blauwe lucht én het besef dat ik binnen een goed uur in Granada zal zijn. Het pad vervolgt zich en ik kom telkens meer wandelaars en fietsers tegen, met wederzijds respect voor elkaar op de soms smalle paden. Ik krijg een ingesproken whatsapp bericht van Carlos, met blaffende honden op de achtergrond dat hij inmiddels Quentar heeft bereikt, en door loopt naar Granada. Hij zit een uur of drie achter me schat ik in. Ik geef hem wat tips, want niet overal zijn de Gele Pijlen zo duidelijk te volgen.

Dan loop ik Granada in, maak nog een spiegel selfie en app Wyg dat ik er zo ben. Hoe verder ik richting centrum kom des te drukker het wordt. Ik hoor Engels, Frans en zelfs even Nederlands. Sjonge, wat een enorme drukte! Wat fijn dat ik hier zo goed de weg ken, ik loop linea recta naar het Realejo, de wijk waar Wyg en Julie wonen, en ik komende nachten slaap.

Ik blijf twee nachten hier, maar heb besloten morgen de afschuwelijke etappe naar Pinos Puente te lopen, en de bus terug te nemen. Zo kan ik zonder backpack lopen, de stad uit en over het industrie terrein en dan maandag de bus pakken zodat ik geen etappe van bijna 40 kilometer hoef te doen. Dan begin ik in Pinos Puente aan de etappe naar Móclin, 20 kilometer nog, maar met een enorme klim aan het eind. Waarschijnlijk zitten Carlos, ik én Cho Min dan weer op op dezelfde plekken komende week.

De eerste 9 zijn afgevinkt!

Ik ga even Granada in, waar ook het 200 km punt is, nog maar 1300 km te gaan 😅. De etappe staat hieronder. Morgen geen blog, of misschien een korte. Het is weekend, proost!

Plaats: Granada
Slapen: vrienden
Gelopen: 17,1 km
Vanaf Almería: 197,7
Te gaan tot SdC: 1186,11 km
Weer: Grijs naar prima, 20 graden
Gevoel: GRANADA! ❤️
Dag 8

Dag 8

[Tocón de Quéntar – 11:00 uur] Het zou een zware etappe zijn, dus ik ben vroeg vertrokken. Ik zit nu om 11:00 uur op een terras in Tócon de Quentar al een gedeelte in mijn dagboek te schrijven. Ik wacht namelijk hier op mijn Nederlandse maatje uit Granada, die is onderweg hierheen op de fiets. Dus ik heb wat tijd, terwijl ik van mijn cortado geniet.

Vanmorgen 07:30 uur

Camino de los sentidos

De weg van de zintuigen, noemen ze deze Camino ook wel, vandaag wordt dat wederom duidelijk! Het was een fikse klim het dorp uit vandaag, iets wat ik al gezien had in de beschrijving. Maar o zo mooi met de opkomende zon. Een kraaiende haan, blaffende hond in de verte en een schitterend kronkelende weg de bergen in! De vele sparren, dennen en andere naaldbomen geven overduidelijk hun geur af, de zintuigen prikkelend.

Er staat een frisse bergwind en ik loop voor het eerst met een fleece aan. Maar de zon krijgt snel meer kracht, hup, het backpack in dan maar. Wat een mooie route, ik ben helemaal in mijn element, dit is mijn ding! Ik heb al heel wat door de Siërra Nevada gelopen, al waren dat altijd dagtochten, zo’n etappe vandaag is fantastisch. Ik denk dat wat foto’s meer zeggen dan mijn woorden.

De etappe is gesplitst, Carlos loopt vandaag tot Tocón waar ik nu ben, dus die vertrok later. Ik moest eigenlijk Quentar volgen maar loop om, zodat ik met ‘Wyg’ hier wat kan eten en drinken, bij bar El Pastor. Volgens Wyg is Tocón een wild-west dorp met 6 huizen en een bar. Klopt.

Ik neem een lange rustpauze met de wetenschap dat er nog zeker 15 kilometers door de bergen zullen volgen. Even bijkletsen met Wyg, die ik morgen weer zie in Granada, met een broodje en koffie vandaag. Iets later zie ik Carlos het gehucht binnenlopen en hij sluit zich even bij ons aan. Hij wil morgen in een ruk naar Granada en heeft vandaag ‘slechts’ 14 kilometer gedaan. Wyg en ik zijn al dik 25 jaar bevriend en het is fijn elkaar weer even te spreken, ik blijf het weekend bij hem en zijn vriendin.

De weg uit Tocón is een paar kilometer geasfalteerd maar dan buigt een pad steil de berg op. Het is weer even zwoegen, maar met veel bomen is er gelukkig schaduw genoeg. Heel even ben ik het spoor bijster, deze variant, langs Tocón is nog niet veel belopen zo te merken. Met behulp van de gps kom ik terug op de oude route. Ik geniet, voor mij is lopen in de natuur een meditatie in het kwadraat. De schoonheid en rust (niemand gezien in 29 km op de pauze na!) aangevuld met mijn gedachtes doen me goed. En ondanks een fikse klim en het flinke aantal kilometers ben ik in een goede vorm. Misschien begint het lopen met de rugzak wel wat te wennen, maar nu ik deze dag beschrijf voel ik alle spieren in mijn lichaam bezig hun noodzakelijke rust te nemen.

Het is na 16:00 uur dat ik Quéntar in zicht krijg, bijna 30 kilometers, bergje op en bergje af. Ik ben blij dat ik doorliep, de etappe morgen is nu ‘slechts’ 17,5 kilometer en bovendien verblijf ik in een prima privé albergue. Naast de gewone toerist is er nog een verrassing; de Zuid-Koreaanse Cho Min is hier. Dagenlang stond ze voor ons in het boek der pelgrims, en daar is ze dan! Ze spreekt naar eigen zeggen een poco Spaans, a little English, maar very goed Koreaans. Dat laatste heb ik dan weer niet onder de knie 😉. Gisteren gehad over het mixen van de Peregrinos, vandaag is het al zover dus. Leuk.

Ik kan waarschijnlijk nog best een en ander vertellen maar vind het welletjes voor vandaag. Hieronder de etappe, morgen onderweg naar ‘mijn’ geliefde Granada!

Plaats: Quéntar
Slapen: Guesthouse Fundalucia
Gelopen: 28,9 km
Vanaf Almería: 180,16 km
Te gaan tot SdC: 1203,65 km
Weer: onbewolkt, van 5C tot 23C
Gevoel: Vermoeide benen, helder hoofd
Dag 7

Dag 7

Een week geleden zat ik deze ochtend in het vliegtuig, besef ik me als ik aan het lopen ben. In afwachting van wat zou komen. Maar eerlijk gezegd is iedere dag weer zo’n nieuw avontuur dat ik nog steeds dat afwachtende gevoel heb. Ik geniet wel, volle teugen!

Een mooie etappe, Carlos doet het rustig aan maar ik loop in het donker Guadix uit. Het is rond 08:00 uur als ik via een breed pad de zon achter me op voel komen. Gelukkig maar want het voelt wat fris vooralsnog. Het is prachtig als ik achter me kijk en de kathedraal uit de ochtendmist zie steken. Mooie paden, en wat me opvalt is dat het vooral schoon is. Weinig dump, gelukkig. Via het totaal oninteressante stadje Purullena, loop ik door naar de mooie dorpjes Marchal en drink koffie en eet een broodje in Los Baños. De gemiddelde leeftijd ligt hier, misschien wel vanwege de Romeinse baden volgens mij ver boven de 80. Dat is ook in de bar te merken, behalve de serveerster dan, als ze zich achter de bar beweegt, bewegen alle hoofden van de oude mannetjes mee. De mijne ook trouwens 😇.

Rond het middaguur verlaat ik het laatste dorpje tot mijn eindbestemming La Peza. Het is wederom een brandende zon en van de laatste 8 kilometer gaat de helft door weer een rivierbed en de laatste 4 kilometer over asfalt. Maar wel het 150 kilometer punt vanaf Almería, YES! Gelukkig is de weg wel rustig, ik kom slechts één auto tegen en die wil me graag een lift geven. Uiteraard zeg en probeer ik uit te leggen dat dat niet de bedoeling is. Hij knikt, zwaait, toetert en rijdt verder. Niets dan fijne mensen vandaag, en zelfs de gevaarlijke honden die ik vandaag tegen kwam waren allemaal lief.

Ik ben rond 13:30 in La Peza en zie Carlos een uurtje later verschijnen. We houden regelmatig contact op zo’n dag via whatsapp overigens. Het was een prima dag en etappe die me erg meeviel. Net als de pijntjes, misschien begint mijn lichaam er aan te wennen na week 1.

Wat uitleg. Onderweg naar Santiago de Compostela slaap ik regelmatig in albergues, maar ook wel eens in een hotel of casa rural bijvoorbeeld. Iedere dag zet je minimaal 1 stempel in je Credencial del Peregrino, je pelgrims paspoort. Dit om te bewijzen dat je de hele tocht hebt gemaakt. Het maakt niet uit waar die stempel vandaan komt. Dat kan in de albergue zijn, maar gisteren sliepen we in die grotwoning, en liet ik mijn paspoort stempelen in het restaurant en Carlos bij de groenteboer!

Als je in de albergue komt ligt er altijd een boek met de namen van de pelgrims, de datum, vertrekpunt en de etappe van die dag. Zo weten Carlos en ik dat er 1 dag voor ons een Zuid-Koreaanse loopt. Voor haar een Deen, daarvoor een groepje van 4, en weer een Franse eenling. Achter ons, we hebben ook regelmatig contact met de associatie in Almería, voor onder andere de codes van de sleutelkastjes bij de albergues, schijnt een groep van 5 of 6 te zitten. Wacht, ik teken het even uit!

Wij zitten in La Peza, dus 😉

Het zal straks ook wel wat meer gaan mixen. Als ik een rustdag neem, of een kortere etappe en iemand anders een langere. Ik vind het allemaal wel prima, de albergues zijn ruim genoeg en er komen ook een paar nachten in hotels aan. Lekker privé, eigen badkamer en meer van die luxe. Uiteraard wel wat duurder dan de €7,50 die ik doneer vandaag, maar gemiddeld is voor €25,- een prima plek te vinden. Een dag met wat uitleg, schijnbaar had ik de zin en energie hier voor. Ga ik nu van een douche genieten. Morgen de lange, maar schijnbaar ook mooie etappe naar Quentar. Daarna Granada, waar ik al een paar decennia kom, en mijn maatje Wygard woont. Hasta la próxima!

De afstanden kloppen wel maar ik ga even terug naar het schema naar Santiago, ik loop soms wat langer en anders klopt de ‘nog te gaan’ afstand niet meer.

Plaats: La Peza
Slapen: Albergue
Gelopen: 23,5 km
Vanaf Almería: 153,1 km
Te gaan: 1230,80 km
Weer: onbewolkt en koud begin tot 24C in de zon
Gevoel: het begint te wennen dit 😉