Tag: Camino

Dag 26

Dag 26

De ochtendstond

Het is net na de middag als ik dit schrijf, in een Hostal-restaurant in San Pedro de Mérida. Ik heb een enorm pijnlijk scheenbeen, ik weet dat mannen vaak overdrijven maar het is écht pijnlijk. Ik baal er van. Maar eerst even terug naar vanmorgen. Nog voor 07:00 uur trek ik de deur achter me dicht, de mist waait door de straten. Na koffie en een pan tostada met jam ga ik een half uur later onderweg. Een rustige verharde weg en een zandweg tekenen de eerste 4 kilometer. Mooi is de ochtend wederom!

Dan kom ik op een extreem drukke 80 km weg met amper een meter vluchtstrook. Horror! Echt drama dit. Ik ga dit niet doen, straks maakt er een chauffeur een foutje en dan ben ik dichter bij Jacobus dan Santiago is. Ik loop door omgeploegde akkers, achter de vangrail waar het scheef loopt. Moet door sloten en helaas soms ook oversteken tussen het razende en af en toe levensgevaarlijk inhalende verkeer. Ik scheld, te veel.


Blij ben ik als ik het eerste dorp bereikt heb, over een verharde weg naast de 80 km weg. Niet fijn, niet meer mooi, maar vooral eist dit zijn tol. De bar is dicht, ik pauzeer even en ga dan weer op naar de volgende 10 km. Die gaat vrijwel geheel op een verharde weg en nu naast de snelweg. Fuck, ik zie af vandaag.

Regelmatig oversteken. Variatie 😖

Ik ben dus in SP de M. Onvriendelijke mensen in dit Hostal dus ik blijf niet hier. Wel een lange pauze. Straks in Mérida (als ik dat haal) kan ik 4 dagen rusten, of langer als het echt een blessure is. Maar nu rusten en morgen nog een pijnlijke 15 km lijken me ook niet echt uitmaken (?).
Wordt vervolgd. Hopelijk in M, zonder de SP.


Mérida 17:30 uur.

Het uur rust deed me zeker goed, althans een half uur lang was de pijn minder. In het volgende dorpje hou ik maar weer een pauze, op een muurtje langs de weg. Een vrouw die afslaat met haar auto kijkt me aan en lacht. ze steekt haar duim op en dat geeft me motivatie voor de laatste 8 km. Ik zat daar even heerlijk in de zon met mijn schoenen uit, maar wil eigenlijk verder. Door door door. Het is net het echte leven. De laatste kilometers zijn over een onverharde weg. Dat is welkom na dik 25 km over asfalt, maar oh jee, wat wegen de loodjes zwaar vandaag.

Als je weer zo’n grote stad in loopt kom je eerst door de buitenwijken, logisch lijkt me. Dat deze over het algemeen niet mooi zijn kun je ook als waarheid aannemen. Gelukkig zie ik ook snel mooie, oude Romeinse overblijfselen. Ik moet eerst mijn sleutel ergens ophalen, en ga dan op zoek naar mijn appartement. Niet zonder slag of stoot gevonden, maar wel alles wat ik ervan had verwacht! Een grote slaapkamer, woonkamer, badkamer, eigen keuken en terras. Helemaal top!

Ik schrijf dan wel dit blog af, of liever gezegd ik spreek het in, dicteer het. Maar ik ben echt helemaal af nu. 37 km vandaag. Meer dan 100 in afgelopen drie dagen, maar het mooiste: 614 KILOMETER sinds Almería! Nog 800 te gaan, de rust is echt nodig. Ik ben als de dood voor een blessure, maar ik heb de tijd. Vanaf zondag weer op pad, misschien halverwege de week nog een extra dag in Cáceres, dat zou sowieso geen straf zijn.


Vinkjes en de etappe. En jullie moeten even zonder blog 😘.

Plaats: Merida
Slapen: El Templo suites
Gelopen: 37km
Vanaf Almería: 614 Km
Te Gaan: 768 km
Weer: licht bewolkt, veel wind 16C
Gevoel: kapot, pijn pijn pijn
Dag 25

Dag 25

Helemaal fijn, en lekker!

Wat een geweldige Casa Rural! De vrouw des huizes was net na 17:00 uur terug. Ik moest €15,- betalen voor een grote kamer in een huisje met gedeelde badkamer. Maar, ik ben de enige dus er wordt weinig gedeeld. Op mijn vraag of ik ergens in de buurt wat kon eten antwoordde ze met ‘je kunt hier eten’. Hoe laat wil je eten en ik zei rond 19:00 uur. Voor €10,- een maaltijd met tortilla, salade, vlees, brood en fruit na. En een ontbijt, brood, fruit, wat zoetigheden én, niet onbelangrijk, koffie! Ik kreeg er ook nog een literfles bier bij! Niet bij het ontbijt hé slimpies. Bij het heerlijke avondeten. Super relaxte plek. Om 21:00 lag ik heerlijk op bed met een boek. Zen!

Magacela vanmorgen

Om ongeveer acht uur vanmorgen liep ik het dorp uit, of beter gezegd in. Ik moest eerst die enorme berg op waar het kasteel ook ligt. Zwaar, maar mooi met de opkomende zon! Ik wil naar Medellín lopen vandaag. Ongeveer 25 kilometer. Ondanks de zon is het een ijskoude ochtend, wederom die enorme krachtige wind en een gevoelstemperatuur die ligt onder de 5°. Toch heb ik een korte broek aan, vooralsnog denk ik dat ik daarmee afding geen regen te krijgen 😉.

Aan de andere kant het dorp weer uit

Ik loop wel lekker, en de pijn die ik gister had in mijn rechter onderbeen is te harden. Tevens zijn er twee dorpjes onderweg, dus koffie is de beloning straks. Ik heb bekijks onderweg, stelletje schapen. Ze doen allemaal hetzelfde, en kijken me nog helemaal na ook. Fantastisch al die koppen.

Het is misschien wel een beetje een saaie etappe, zeker na die van gisteren. Veel brede zand of kiezelpaden, en af en toe even langs de weg. Ik drink bij de dorpjes een kop koffie inderdaad, en vervolg mijn weg weer na een kleine pauze. Langzaam maar zeker komt mijn eindbestemming van vandaag dichterbij. Niet te missen wederom, een dorpje bij een kasteel op een heuveltop. Mooi is het zeker wel!

Medellín

Ik had begrepen van Stef dat hij vandaag een korte etappe wilde doen, dus ik app hem of hij in Medellín is. Even later zit ik heerlijk in de zon op een pleintje in dit mooie dorp als ik antwoord van hem krijg. Hij is in al in Mérida, heeft de bus genomen. Last van zijn benen, en hij wil graag naar Madrid. Einde Camino voor Stef dus. Even weet ik niet zeker wat ik moet doen. Ik heb een vrij lange pauze, dus 8 km afsnoepen van de volgende etappe is ook een mogelijkheid. Ik vind in Santa Amalia (het volgende dorp) een goedkoop hostel wat zeer goed aangeschrevenen staat en besluit het er op te wagen. Zo is in ieder geval mijn etappe morgen een stuk korter. Ik heb gisteren een appartement geboekt in Merida, voor donderdag tot en met zaterdag. Heerlijke luxe, met wasmachine, eigen keuken en flinke badkamer. Stel dat ik morgen helemaal doorloop, heb ik zelfs vier dagen daar. Dan ben ik morgen avond wel helemaal af denk ik. Vandaag waren toch weer 35 kilometers in de benen.

Ik heb het gevoel, dat er een heel nieuw avontuur aan beginnen is. Het kan nog steeds dat Carlos en ik elkaar op de Via de la Plata weer tegen komen. Maar de kans is klein. De variant die hij doet is een stuk sneller.

In Merida komt deze Camino met de andere (Via de la Plata) samen. Ongetwijfeld dat er dan ook weer andere mensen op mijn weg komen. Ik ben benieuwd! Ik ga het hierbij laten voor vandaag, een lange dag gehad!

Plaats: Santa Amalia
Slapen: Hostal Fuente de La Magdelena
Gelopen: 35,6 km
Vanaf Almería: 579,4 km
Te gaan tot SdC: 804,4 km
Weer: 5° voor morgen, 16° vanmiddag, half bewolkt.
Gevoel: new beginning
Dag 24

Dag 24

Magacela

“Traveling with the speed of life”

De ochtend begint met rituelen, zo ook vandaag . Ik check mijn mail, lees de headlines in de krant en kijk of er nog een commentaar is op mijn blog van gisteren. Ik heb twee opmerkingen van Wim. 
Eigenlijk een opmerking en een gedicht. Maar wie is Wim zul je je misschien afvragen?


Oktober 2019.

Na vijf maanden op IJsland is het tijd om naar Nederland terug te gaan, drie dagen op een ferry van Seydisfjordur op IJsland naar Hirtshals in Denemarken. Niet echt mijn ding zeg maar, zachtjes uitgedrukt. Wanneer ik het kleine dorpje aan het fjord in rijd met de auto, zie ik een precies dezelfde zilverkleurige Subaru staan, met Nederlands kenteken. Ik zie de humor er wel van in om mijn auto er pal naast te zetten. En zo ontmoet ik Wim en Bert, twee vrienden, ook onderweg naar Nederland. We hebben gedurende drie dagen veel contact met elkaar, en ik heb vooral met Wim wat diepere gesprekken. Hij is dichter, maar ook kunstenaar als ik hem zo hoor over zijn huis. Mijn plannen om naar Santiago te lopen deel ik ook met hem, Wim heeft zelf ook ooit eens een poging ondernomen samen met zijn vrouw, maar heeft door een blessure het helaas niet volbracht. Ik vertel hem dat ik misschien wel eens een poging wil doen een boek te schrijven, als ik zo lang onderweg ben. Een thriller, die begint in een spierwitte ziekenhuiskamer. (Deze uitleg is misschien wel nodig als je zijn gedicht leest). Een fictieve thriller over de Camino, die ik bedenk onder het lopen. Inmiddels vind ik mijn blog wel voldoende, iedere dag dat op spreekwoordelijk papier te zetten. Onderweg, op die boot schreef hij een gedicht voor mij. Misschien komt dat gedicht nog in een andere blog ter sprake, indien het moment daar is. Het is in ieder geval aan Bert en Wim, die ik ook wel de opa’s uit de Muppets show noemde, dat de reis veel draaglijker werd. Misschien kwam dat ook door de humor, het dagelijkse Happy Hour en onze gezamenlijke interesse in het zangeresje van de band.


Beste Wim, je bent een vent met een hart van goud. Waanzinnig bedankt voor je mooie en treffende gedicht. Ik weet zeker dat we elkaar nog eens treffen, wellicht aan de keukentafel bij jou en je vrouw. En nodig Bert en zijn vrouw dan ook uit, ik ben wel benieuwd wie er bij Waldorf past. Of is hij Statler?

Drie Werelden door Wim lees je hier.


Etappe 24

Tja, nu moet ik natuurlijk ook nog iets over de rest van de dag vertellen? Een dag die grijs begint en grijs eindigde maar alleen qua lucht. Een etappe van bijna 30 km lang, ontzettend meditatief en heel bijzonder. Vrijwel heel de dag loop ik in gedachten, en geen verkeerde gedachtes. Ik voel me rijk, en niet qua geld, maar qua leven. Ik heb muziek opstaan waarbij ik regelmatig denk aan het verleden, met sommige liedjes krijg je dat nou eenmaal.

Als Queen voorbij komt, en ik hoor Traveling with the speed of Light, verander ik dat laatste woord door Life. Precies mijn gevoel van vandaag, ik reis met de snelheid van het leven.

Wat is dan eigenlijk de rijkdom in je leven? Ik denk dat het belangrijkste je gezondheid is. Dat is iets waar je ongetwijfeld iets aan kan doen, zelf. Maar zeker niet altijd. Je hebt het niet altijd zelf voor het zeggen. Sporten, goed eten, niet roken hebben zeker invloed. Maar wederom, niet altijd. Mijn levensstijl is zeker niet de beste, maar met de genen die we in de familie hebben zou ik zomaar 93 kunnen worden. Maar misschien ook wel niet en ik besef me terdege ook dat het ineens voorbij kan zijn. Helaas. Er zijn te veel voorbeelden.
Vriendschappen zijn ook rijkdom. Dan ben ik multimiljonair.


Ik dwaal weer enorm af. De etappe, daar wilde ik het eigenlijk over hebben.


30 kilometers meditatie dus. Als ik ongeveer op de helft ben van deze etappe zie ik in de verte het dorpje waar ik heen aan het lopen ben, Magacela. Dat dorpje met een oud kasteel ligt namelijk op een berg. En hoezeer ik ook doorloop, het komt maar niet dichterbij. Donkere wolken boven het kasteel. Ik hoop dat ik het droog ga redden, ik heb al zoveel geluk gehad met het weer.

Ik in de zon, Magacela niet 🙈

Uit wat WhatsApp berichtjes is duidelijk dat Stef voor me zit. Ook de Italianen schijnbaar, die hebben gisteren de halve etappe met een taxi gedaan. Carlos is afgeslagen naar het noorden, een andere variant van de Camino. Inmiddels ben ik in mijn casa rural aangekomen. Dat heeft Carlos toch maar mooi even voor me geregeld, een prima slaapplek voor vanavond! Er was niemand, maar ik vond de huissleutel in een lege plantenpot. De vrouw des huizes is eind van de middag terug, maar ik heb hier een prima gedeelte van een mooi oud gebouw. Er is hier verder niks, dus dat word heerlijk relaxen en hopen op een avondmaaltijd. Het schijnt dat je hier ook kunt eten, waarschijnlijk wat de pot schaft. Geen probleem.
ik heb het gevoel nog uren door te kunnen gaan met schrijven. Maar laat ik dan maar niet doen, morgen is er weer een dag. En voorlopig ben ik nog niet in Santiago 😉.

Groeten uit Magacela, daarachter op die berg.
Plaats: Magacela
Slapen: Casa Rural El Cercón de Candela
Gelopen: 29 km
Vanaf Almería: 546 km
Te gaan: 837 km
Weer: half tot zwaarbewolkt 16C
Gevoel: gedachtes en gedichten
Dag 23

Dag 23

Een spaarzaam mooi moment

Maar, ik begin deze blog met het hoogtepunt van de dag!
494,4 km had ik er op zitten gisteren, maar hé, dat houdt in dat ik vandaag de 500 kilometer aan ga tikken, gaaf! Ik zet mijn app aan en loop het dorp uit en begin af te tellen. Op precies 500 km, naast een grote eik en wederom tussen de olijfbomen is het zover.

Het waait zo enorm hard dat de vogels uit de bomen waaien, de chirimiri vliegt horizontaal over de asfaltweg. Ik heb mijn fleece én regenjas aan, José Padilla in m’n oordopjes. Helemaal alleen. Toch mooi!

Yes, je ziet het aan me, 500 km!

Vanmorgen wilde ik wat langer blijven liggen want de etappe van vandaag breek ik in ofwel 50/50 of ik pak er morgen nog 12 km extra bij. Maar bijna 40 km is me te veel. Stef gaat er wel voor en is al weg als ik vertrek, zo ook de Italianen. Toch is het pas rond 08:00 uur, op deze grijze dag, als ik Monterrubio verlaat. Op naar Castuera. Het is allemaal asfalt vandaag en ik zie af, echt door het lopen op, want de wind en regen deert me niet echt. Ben op IJsland en vroeger in Ierland wel wat gewend. Vind die elementen wel kicken zelfs, zolang het maar geen dagen giet.

Kilometer lang deze weg…

Ik zit in La Palma als ik dit schrijf. Niet de stad, maar een enorm gezellige bar. Er was een hardloopwedstrijd rondom en in dit dorp dus er leeft wel wat. Het biertje en de tapas smaken en de mensen zijn vriendelijk.

Mijn benen, voeten en knieën deden echt pijn vandaag. Maar een douche en een uurtje liggen deden wonderen gelukkig. Morgen wat minder verharde wegen en een mentaliteit van ‘ik zie wel waar ik uitkom’. Een korte blog, weinig foto’s en morgen weer op avontuur. Nu echt voorbij 1/3 van de reis, wel wat alleen zo zonder Carlos en Stef. Vanaf Merida komt de Camino Via de la Plata erbij (en wellicht zien Stef en ik elkaar weer in Mérida) en dan zijn er op zeker ook meer wandelaars. Ook wel lekker, even op mezelf aangewezen zijn. Helder in het hoofd.

Plaats: Castuera 
Slapen: Hostal Los Naranjos
Gelopen: 18,5 + een beetje
Vanaf Almería: 513,4 km
Te gaan tot SdC: 868,2 km
Weer: zwaarbewolkt, regen en harde wind.
Gevoel: pijnlijk lichaam


Dag 22

Dag 22

‘Je ziet zo wel het echte Spanje en niet wat de meeste toeristen zien’ aldus Stef gisterenmiddag. Ik kan niet anders dan dat beamen, bepaalde dorpen en steden zijn niet ingericht op toerisme. Hoeft ook niet overigens.
We vroegen ons trouwens gisteren wel even af of de kamers ook per uur worden verkocht, als u begrijpt wat ik bedoel. Het gekreun was wel wat overdreven luid, of misschien wist hij echt van wanten en genoot ze daadwerkelijk. Even over wat Spaanse gewoontes: gisterenavond, ik zit wat te eten in het restaurant onder mijn slaapplek. 21:15 uur. Kinderen rennen en schreeuwen, het maakt niemand uit. Een man fluit naar de barman om aandacht, het maakt hem niets uit. Ik word gek van al die herrie en prikkels, als enige. Men maakt zich gewoon niet zo druk. Ik zou dat best willen, maar ik geloof dat ik hier toch niet aan kan wennen. De serveerster brengt me een pul bier terwijl ik een radler had besteld. Het gaat lekker zo… Bar Decibel.


Het is zaterdag, 7:30 uur, 2 november 2019. De barman kijkt ons aan met een frons op zijn gezicht, de wind blaast haast de plastic stoelen van het terras en donkere wolken pakken zich samen, gaan we dit echt doen?


De voorspelling is regen. Iets wat ook duidelijk te zien is aan de lucht. We vertrekken samen om pas na een kilometer of vier het dorp te verlaten.
Een extreem harde wind waait recht in ons gezicht, al is het absoluut aangenaam qua temperatuur. Heerlijk loopweer. Stef loopt net iets harder dan ik, maar we komen elkaar altijd wel weer ergens tegen. Het is ontzettend mooi, de wolkenluchten en de doorkomende zon maken er een mooi schouwspel van. Genieten!
Inderdaad kom ik Stef na een uur of twee alleen gelopen te hebben weer tegen, gezeten tegen een boom etend van zijn leftover pizza van gisteren. Dat was een goed idee van hem, pizza bestellen en dan de helft meenemen. Er was tenslotte met Allerheiligen niets open gisteren. Dus ik deed hetzelfde 😉.

We lijken geluk te hebben met het weer, 20 km gelopen en nog 15 km te gaan. Twee regendruppels gevoeld. Eigenlijk heb ik nog geen enkele slechte dag gehad in de afgelopen drie weken! Iedere dag de korte broek aan op één dag na toen ik mijn kuiten had verbrand.
De combinatie van mooie ‘Nederlandse wolkenluchten‘ met de Spaanse zon en de mooie omgeving werken vandaag geweldig op mijn humeur. Het is echt een hele mooie etappe! Halverwege kom ik bij een verlaten treinstation en daar eet ik heerlijk mijn pizza op, Stef komt niet veel later aan lopen en eindelijk heb ik ook eens een foto van mijzelf.

Nog een kilometer of 15 te gaan dus, toch wel weer een pittige etappe. Zeker als blijkt dat de laatste 8 km over de verharde weg gaan. Zo’n enorme aanslag op de voeten is dit, en ik ruil mijn schoenen in voor mijn crocs de laatste kilometers.
Dat werkt wel een beetje, maar de allerlaatste kilometer was toch wel echt afzien. Een prima dag vandaag, op wat boze honden na. Veel gezellig meevliegende kleine vogeltjes, maar ook veel grote roofvogels gezien. En af en toe wat mede pelgrims naast Stef, ik heb respect voor het Italiaanse stel, 70+ en gewoon door bikkelen!

Inmiddels hebben we Andalusië verruild voor Extremadura. Bijna 500 km gelopen! Wat een geweldig avontuur is dit (aan het worden) en ik kan haast niet beseffen dat dit al 1/3e van de reis was.

Morgen is eigenlijk een etappe van 38 km, maar niet te veel stijgen en dalen. Na 18 km is er echter de mogelijkheid de etappe te breken. Eventueel te overnachten. Ik kan ook daar lunchen en op mijn gemak een uurtje blijven, met de schoenen uit. Zie ik dan wel verder, hoewel ik wel graag woensdag in Merida zou willen zijn. Een en ander heeft te maken met de etappes die daarna komen onder andere, qua dagen en tijd. Bovendien moet ik ook echt een ‘rustdag’ hebben want er moet ook nog gewerkt worden, en dan is Mérida ideaal.


De etappe dan, vandaag 34,9 km maar de cijfers zijn allemaal de officiële uit het boekje.

Plaats: Monterrubio de Serena
Slapen: Hostal Vaticano
Gelopen: 34,9 km
Vanaf Almería: 494,90 km
Te gaan tot SdC: 888,90 km
Weer: 16C zwaar bewolkt en forse wind
Gevoel: mooie dag, pijnlijke voeten
Dag 21

Dag 21

De dag begint donker, met chirimiri. (Chirimiri uitleg: http://Harm040.nl/dag-13 ) De bar/Hostal eigenaar zei gisteren dat hij rond 06:00 uur, 06:30 uur open zou gaan, maar helaas is er niemand te zien. Dan maar op weg, het volgende dorp is ongeveer 4 kilometer verder dus dan zal iedereen wel uitgeslapen zijn, zoals ikzelf! Ik verbleef gisteren in het Hostal El Parador. Niets bijzonders om over naar huis te schrijven overigens. Ik nam me voor om even te rusten en daarna beneden in het restaurant iets te eten, maar had eigenlijk niet zo’n trek. Dus ik ben niet meer van mijn kamer afgekomen en heb mijn verdiende rust na de lange etappe van gisteren wel gehad.
In het eerste dorpje wat ik aan deed zag ik eigenlijk niets open, qua bar of restaurant, maar gelukkig was er helemaal aan het einde van het dorp een ietwat vage bar, mét koffie! Ik wachtte daar een half uurtje op Stef en samen dronken we nog een prima bakkie.


Nieuwe Gele Pijlen bordjes

Ik loop bijna heel de etappe samen met Stef op. Het is vandaag Allerheiligen, en bijna heel Spanje is vrij. Dat is ook te merken aan het verkeer op de weg, het lijkt wel uitgestorven. Door het grijze weer lijkt het misschien niet de mooiste wandeling, maar saai is het ook niet. Heel veel eikenbomen bepalen de omgeving, sommigen nog mooier dan andere. Holle bomen, volle bomen, oude bomen, nieuwe aanplant en af en toe wat schapen in de wei.

Hinojosa del Duque is het dorp waar we al voor de middag aankomen. Er zijn diverse opties om vannacht te slapen, maar het eerste hotel wat we aandoen zit op één kamer na vol én ze vragen de hoofdprijs. Google Maps biedt uitkomst dus lopen we naar een ander hotel in dit dorp. Een hotel restaurant, met een schappelijke prijs voor de kamer voor vannacht. Het lijkt een beetje een spookdorp, dit Hinojosa, maar ik denk dat het aan deze katholieke feestdag ligt.
Er zijn diverse wijnhuizen en ook de beroemde hammen zijn flink vertegenwoordigd. Alleen nu is het uitgestorven, al was daar in de bar tijdens de lunch net weinig van te merken. Het werd alsmaar drukker, tijd om even op mijn eigen kamer bij te komen van afgelopen 23 kilometer, en die 37 km van gister. Niet de meest interessante dag, maar die zitten er ook bij 😉. Morgen weer 33 km voor de boeg, zonder dorpjes tussendoor, en veelal door de natuur heb ik gelezen. Inmiddels zit ik nu bijna op een derde van de totale afstand naar Santiago de Compostela, morgen gaan we de grens over naar Extremadura.

Plaats: Hinojosa del Duque
Slapen: Hostal El Cazador
Gelopen: 22,9 km
Vanaf Almería: 462 km
Te gaan tot SdC: 921 km
Weer: chirimiri, veelal droog, 18C en bewolkt
Gevoel: En doorrrr
Dag 20

Dag 20

Schrok me kapot!

Er pakten zich wat donkere wolken samen in de loop van gisterenmiddag. Hoewel ik me niet echt zorgen hoef te maken om Stef, doe ik dat wel een beetje. Ik hoop voor hem op een goede nacht, maar vooral dat het droog blijft. Gelukkig stuurt hij me een appje wat later met foto dat hij een prima plek heeft gevonden. Inderdaad, daar had ik ook best buiten kunnen slapen, ware het niet dat hij snurkt en het dan toch wel wat lastiger slapen is. Zelfs met oordopjes. Ik snap niet hoe jullie dat soms doen met je partner dames (of heren natuurlijk). Ik snurk zelf niet of nauwelijks, heb ik van horen zeggen 😉.
Ik ontmoette nog twee Italiaanse pelgrims, van middelbare leeftijd gisteren in het Hostal maar heb ze nauwelijks gesproken. Ze lopen van Granada naar Mérida.


Het Hostal, dorp, eten, niks bijzonders helaas, dus vanmorgen, met het oog op een lange etappe, om 6:30 uur vertrokken. Een uur voor de zon opkomt. Eerst een aantal kilometer over de weg, dus dat ging prima. In het donker sla ik een klein paadje in als ik in het licht van m’n zaklamp twee ogen zie. Er staat een hond wat verderop, geen kwaad in zin zo te zien. Maar dan springt er van achter wat tegen mijn blote kuiten en ik schrik me kapot! Het blijkt de puppy te zijn van de hond die ik net zag, het beest is vol enthousiasme aan het kwispelen. De etappe is begonnen 😅.

Het wordt telkens lichter en de uitzichten beter, ik ben al een stukje op weg als ik het gevoel heb dat er iets achter me loopt. Het zal toch niet die hond zijn? Maar nee er loopt een vosje achter me! Als ik stop stopt hij of zij ook en als ik dan weer doorloop loopt hij of zij gewoon achter me aan. Ik maak wat foto’s maar tegen de zon in, en als ik probeer het vosje te benaderen rent ze de struiken in.

Vosje

Het is inderdaad een mooie etappe, met veel dieren onderweg. Het is alleen zo’n enorme afstand vandaag. Gelukkig is er halverwege een bron om vers water bij te tappen, anders wordt het toch echt een probleem om bijna 40 km lang heuvel op heuvel af te lopen in de zon.

Als ik mijn bestemming van vandaag bereik, heb ik er 37 km opzitten. Niet die 40 km dus, maar ik vind het wel genoeg voor vandaag zeker met al het klimmen en dalen! Het was zeker een zware etappe, maar vergeleken de allereerste dagen van dit avontuur viel het mee. Of misschien begint het echt te wennen. Dingetje vandaag was wel dat ik alles mee moest sjouwen, geen dorpjes onderweg om iets te eten. Een paar bananen en wat ander fruit, wat broodjes, beleg en extra water voor de eerste kilometers. Het is al snel 2 kg extra bij elkaar. En dat voel je!


We kregen heel de dag Stef niet te pakken, al had ik gezien dat hij vanmorgen nog online was op WhatsApp. Carlos, ik en hij hebben samen een WhatsApp groepje aangemaakt namelijk. Dus nu zo aan het eind van de middag begon ik me toch een beetje zorgen te maken, maar net op dat moment belt hij me op. Schijnbaar heeft hij geen internetverbinding. Hij zit ook in dit dorpje dus morgen doen we samen de volgende etappe, gezellig! Ik laat het hierbij want mijn lichaam kan wel wat rust gebruiken en een douche zo meteen.
Hasta luego!

Plaats:  Alcaracejos 
Slapen: Hostal El Parador
Gelopen: 37 km
Vanaf Almería: 441
Te gaan tot SdC: 942
Weer: 12 tot 22 graden, halfbewolkt
Gevoel: moe, voldaan

Dag 19

Dag 19

Kedeng Kedeng

Wat een fijne plek was dit Hostal Bar X gisteren! Duidelijk een familie gerund bedrijf met passie en liefde voor hetgeen ze doen. We wilden ‘vroeg’ eten, wat hier zo’n beetje inhoud voor 21:00 uur, en men deed speciaal de keuken wat eerder open.
Prima menu del dia voor €10,- incl drankjes. En, nog belangrijker, spontaan uitleg inclusief tekeningen, over de etappes van vandaag en morgen. Morgen is er eentje van 40 kilometer, dat is erg pittig, maar er zijn opties. We gaan eens overleggen zometeen.


Na een kopje koffie vertrekken Stef en ik om 7:15 uur. Een etappe van ongeveer 20 km. We lopen het dorp uit en langs de legerplaats. Veel militairen komen naar hun werk toe, als we ineens de hotel eigenaar ons tegemoet zien komen. We waren gisteren al een Nederlander tegen gekomen in het dorp, en ook de eigenaar van het hotel had in Nederland een aantal familieleden. Hij maakte een vroege ochtend wandeling, in een shirt van NAC! Dat vroeg om een foto natuurlijk. Hij wenst ons nogmaals een Buen Camino en we zetten er het tempo in wederom.

We lopen hele stukken langs de spoorlijn, door de natuur. Regelmatig komen we de doorgaande weg tegen maar gelukkig hoeven we er niet overheen te lopen. We volgen die weg, de N-432 eigenlijk al sinds Granada. Ik meen in de verte af en toe wel een olijfboom te zien maar het is duidelijk anders sinds gisteren, gelukkig!

Onderweg zien we de eerste Ibérico varkens, bekend van de Pata Negra, wat zwarte poot betekent. Deze varkens eten eikels, en produceren een dure maar ontzettend lekkere ham! Als we verder lopen komen we bij het dorpje El Vacar, schijnbaar heeft hier het gevogelte wat van rechts komt voorrang.

Vogels met voorrang

Stef was me ongeveer een minuut of 10 voor, dus ik zag hem weer in de bar in dat dorpje. Daar dronken we lekker een kopje koffie, en aten een broodje. Ondanks dat de mensen een beetje stug leken, een erg gave plek waar we ons pelgrim paspoort lieten stempelen. Zo stug waren ze uiteindelijk niet, ons een buen Camino wensend. Misschien is het moeilijk om een bepaalde, ietwat vriendelijke houding aan te nemen, naar buitenstaanders. Ik weet het niet, het komt wel vaker voor. We vervolgen samen onze weg en nemen een kleine detour om een oud ford te bekijken. De moeite waard, die ene kilometer omlopen.

Net na de middag komen we aan in Villaharta, mijn eindbestemming van vandaag. Stef besluit nog een stuk door te lopen en de nacht in de natuur door te brengen. Zo heeft hij morgen minder kilometers, maar ik vind mijn nachtrust erg belangrijk en besluit morgen vroeg op pad gegaan voor een lange maar mooie etappe door de natuur. We zullen elkaar morgen wel weer treffen in het volgende dorpje, als hij tenminste de wilde zwijnen van zich af weet te houden vannacht 🙈. Ik heb inmiddels inkopen gedaan voor morgen, broodjes, fruit en water. Mochten die 40 km echt een aanslag zijn, kan ik altijd besluiten om nog een nacht te blijven in het volgende dorpje Alcaracejos.

Villaharta

Het Hostal waar ik verblijf is basic maar wel met een keuken en enorm dakterras met uitzicht over de vallei. Nu lekker relaxen met het oog op morgen. Wish me luck!

Plaats: Villaharta 
Slapen: Hostal Mirasierra
Gelopen: 21,4 km
Vanaf Almería: 405 km
Te gaan tot SdC: 978 km
Weer: 18C en lekker, lichte bewolking
Gevoel: relaxed
Dag 18

Dag 18

Gisteren was het rustdag en wasdag. Slenteren door Cordoba, bezoek aan de Mezquita. Kathedraal en ooit moskee, speciaal, mooi en fascinerend om te zien. Het binnen rondlopen was overweldigend maar ook bijna adembenemend. Het drukte op me op een of andere manier en ik was blij dat ik weer buiten stond eerlijk gezegd.


In de avond zijn Stef, Carlos, ik en Henning nog wat gaan eten. Het afscheid van de Duitser, maar misschien ook wel van Carlos. Hij loopt vandaag twee etappes, en neemt daarna de variant over Trujillo die mooier schijnt te zijn dan de Camino via Merida, maar ook veel korter. Voor Henning zit zijn vakantie erop dus, ongetwijfeld is hij jaloers op ons. We hebben wel gelachen om zijn keuzes met eten: eerder bestelde hij een patates con aioli. De grote versie. Weet je het zeker vroeg de ober? Ja hoor, zei hij. Toen kreeg hij dus een enorme portie aardappel salade waar minimaal een pot mayonaise in was verwerkt. Gisteren besteld hij patates bravas, maar leest dan niet dat er een extreem pittige saus overheen zit. Het zweet gutste van zijn hoofd en bij ons de tranen over het gezicht. Mooie gast die Henning.



Loopdag 18 dus vandaag, en 3 weken onderweg. Stef en ik ontbijten bij ons hotel om 08:30 uur en zijn een half uur later ‘en route’. Het duurt even om Cordoba uit te komen maar vervelend is het niet, geen industrie en net buiten de stad zijn we meteen in de natuur. Wel veel vervuiling wederom en dat stuit me echt tegen de borst. Alles wordt maar uit de auto langs de weg gegooid alsof het niets is. Bah! Het weer is warm, niet te warm, maar de luchtvochtigheid is enorm. Plakken en zweten dus, in m’n net gewassen kleding. Stef heeft een hogere versnelling dan ik heb, maar meestal haal ik hem wel weer in tijdens zijn lunchbreak. Zo ook vandaag. De laatste kilometers is het flink klimmen maar ook erg mooi. Terug de natuur in en bijna geen olijfbomen, winning!

We lopen naar Cerro Muriano, de spoorlijn verraadt een rijk verleden. Ooit werd hier koper gedolven schijnbaar. Nu is het vooral een dorpje naast een grote militaire basis. Morgen zullen we daar wel langslopen, en de verlaten spoorlijn ook. Schijnt weer een mooie etappe te zijn in ieder geval.


Er zou een Albergue zijn van twee Nederlandse mensen. Een privé Albergue dus, met flink wat buitenruimte, veel kamers en een zwembad. Maar hoe vaak ik ook bel, er wordt maar niet opgenomen. Als we rond twee uur in het dorpje zijn lunchen we ergens en vragen waar die Albergue is. We krijgen te horen dat die mensen hun biezen gepakt hebben en gaan op zoek naar iets anders. Dat is gelukkig maar een paar 100 m verderop, en een prima plek. Het is boven een bar, dus ik zit nu heerlijk in de zon op het terras mijn blog te schrijven met een Fanta Limón. Nauwelijks last van de voeten ben ik blij gekozen te hebben voor de wat kortere etappe van vandaag, en de rust dag van gisteren. Het dorp is overigens prima voor pelgrims, overal staan informatieborden en ook het Hostal is er op ingericht. Stef heeft zelfs een echte pelgrim kamer met allerlei posters van deze Camino Mozárabe. Mijn kamer niet, maar deze is wel groter 😋.

Etappe 18 dan maar, toch al best een eindje gelopen vanaf Almería! Nog 999 km te gaan!

Plaats: Cerro Muriano
Slapen: Hostal X - Robert Capa room
Gelopen: 19,7 maar officieel 17,6
Vanaf Almería: 384,44 officieel
Te gaan tot SdC: 999,37 (!)
Weer: klef warm
Gevoel: uitgerust
Dag 17

Dag 17

Córdoba!

De derde grote stad na Almería en Granada, en wat voor één, wauw! Terwijl de kilometer paaltjes naast de weg aftelden van 7 kilometer naar 0, en we er nog minimaal 1 moesten, was de stad zichtbaar. Het was warm, heiig en niet het mooiste, maar toen we de Romeinse brug over de rivier overstaken was het schitterend en gezellig druk. We zijn weer in een stad van allure!

Romeinse brug over de Guadalquivir rivier

De klok werd verzet vannacht, en of dat fijn is zeg, een uur eerder licht! Dus na de koffie van vanmorgen, om 7:15 uur op pad.
We vertrokken met zijn vieren, in de opkomende zon. Dat is bijna iedere ochtend zo geweest, met prachtig weer, maar vanochtend was de ochtendstond erg mooi! Echt een cadeautje. Misschien lag het aan de klim uit het dorp dat het uitzicht zo geweldig was. Vergezichten en veel veel kwetterende vogels maakten deze ochtend tot een topper.

😍

We vertrokken dan wel met zijn vieren, maar al snel heeft iedereen zijn eigen tempo. En ook zijn eigen manier van pauzeren, al dan niet met een tweede ontbijt of lunch. Ik loop dan ook een aardig stuk alleen. De olijfbomen zijn ingeruild voor akkers zonder ook maar iets.
Het doet een beetje woestijnachtig aan, gelukkig is het de eerste uren helemaal niet zo warm en prachtig wandelweer. Het venijn zit hem weer in de staart, de laatste loodjes zoals gewoonlijk.
Het zou hier normaal volstaan met zonnebloemen, heb ik ergens gelezen. Dat moet er echt waanzinnig uit zien zeg! Ik moet denken aan een album wat ik vroeger draaide van Hossam Ramzy, dat past prima bij deze omgeving. Ik draai hem op Spotify, het album Flamenco Arabe. Genieten.


Iedereen zit voor me, of beter gezegd loopt voor me. Ik zie Stef in de verte, maar wat ik ook probeer, ondanks mijn versnelling haal ik hem maar niet in. Stef is een leraar zen-boeddhisme, hoewel het woord leraar niet helemaal is wat ik zoek. Ik kom dus niet dichterbij en ik denk, tja, hij zweeft misschien iets meer over de weg en moet hardop lachen om deze ietwat dubbel zinnige gedachte.
Hiermee bedoel ik overigens niks negatiefs, want ik hou zelf ook wel van een beetje zweverig zijn 😂. Met dank aan een korte stop van hem, en mijn nog steeds hoog liggende tempo kunnen we toch samen Cordoba inlopen. Hij heeft niks geboekt en besluit mee te lopen naar mijn hotel. Gelukkig hebben ze ook voor hem een kamer en hij wil ook twee nachten of misschien drie blijven. Henning, de Duitser heb ik niet meer gezien en Carlos slaapt in een hostel, maar ik weet eigenlijk niet waar precies. We zullen straks wel even appen met elkaar.


Stef en ik hebben samen nog even de mooie oude binnenstad bewonderd, en iets gedronken ergens. Alleen werkt mijn lichaam op dit moment echt niet mee. Dus ik ga terug naar het hotel om mijn blog te schrijven en heerlijk eventjes met de benen omhoog op bed te liggen.

Dan de etappe nog: de eerste helft was mooi, nou ja in ieder geval anders dan de olijfboomgaarden, maar de tweede helft was wat saai. Het uitzicht op een hele grote stad, zonder iets echt te kunnen onderscheiden is niet het fraaiste. Zeker niet als je weet dat je dan nog minimaal twee uur moet lopen. Morgen rust en kijkdag!

Plaats: Córdoba 
Slapen: Hostal Dreamers & Co
Gelopen: 27,1 km
Vanaf Almería: 366,4 km
Te gaan tot SdC: 1017,4 km
Weer: onbewolkt, 8C ochtend tot 27C
Gevoel: moe en nog niet voldaan hoor 😉🥾🥾🥾